Tuesday, July 31, 2007

قوه قضاییه از تایید حکم اعدام دو روزنامه‌نگار خبر داد
عليرضا جمشيدی، سخنگوی قوه‌ی قضاييه، امروز در نشست هفتگی خود با خبرنگاران تایید کرد که عدنان حسن‌پور و هيوا بوتيمار به اتهام "محاربه" به اعدام محكوم شده‌اند
قوه قضاییه از تایید حکم اعدام دو روزنامه‌نگار خبر داد
عليرضا جمشيدی، سخنگوی قوه‌ی قضاييه، امروز در نشست هفتگی خود با خبرنگاران تایید کرد که عدنان حسن‌پور و هيوا بوتيمار به اتهام "محاربه" به اعدام محكوم شده‌اند

Monday, July 30, 2007


زنده باد فوتبال
دوشنبه، 8 مرداد 1386 پژمان راهبر
تعجب نکردیم وقتی شنیدیم مجری تلویزیون عراق که گزارش بازی فینال را برعهده داشت، در پایان بازی، پس از تکرار چند باره کلمه «الله اکبر»، به گریه افتاد. برای او این لحظه شبیه زمانی بود که بغض گزارشگر آرژانتینی در لحظه گل دوم دیه گو مارادونا به انگلیس در جام جهانی 1986 ترکید. او که یک نفس و تندتند با کلماتی شبیه به رمان های گابریل گارسیا مارکز، دریبل های مارادونا را توصیف می کرد، بعد از گل به هق هق افتاد و فریاد زد؛ «خدایا از خلقت مارادونا متشکریم،» این کلمات که بعدها در صفحات 45 دور ضبط شده و تبدیل به نشانه مهم ترین لحظه تاریخ فوتبال آرژانتین شد، شعری فی البداهه بود که یک نویسنده آن را به «انفجار هسته ای غرور خرد شده آرژانتینی ها» تشبیه کرد. آنها که در جنگ فالکلند مقابل انگلیس شکست خورده بودند ولی با فوتبال انتقام خود را - تمام و کمال - گرفتند. دیشب، روز تکرار تاریخ بود. روزی که تیم فوتبال عراق، فینالیست غیرمنتظره جام ملت های آسیا، با خواست بی امان مردانش، به جام رسید تا بندی بر دل شکسته ملت مصیبت زده خود زده باشد. آنها که پس از چهار سال جنگ بی وقفه، یکدیگر را بی توجه به قوم و مذهب در آغوش گرفتند و شانه های زخم خورده هم را تر کردند. آنها که شادی شان نیز متاثر از جنگ بود؛ شلیک های بی امان هوایی و فریادهای جنون آسا تا مرز زخمی شدن حنجره ها. پیروزی عراق در جام ملت های آسیا، بردی برای فوتبال بود و تبلیغی بزرگ برای فوتبال آسیا که قهرمانی هیچ تیم دیگری در آن، شبکه های مهم خبری دنیا را وادار نمی کرد تا برنامه های عادی خود را قطع کرده و صحنه های دور افتخار بازیکنان عراق به دور ورزشگاه «گلورا بونگ کارنو» را پخش کنند. در عین حال، فوتبال آسیا هرگز در موقعیتی سیاسی - ورزشی مشابه این قرار نگرفته بود، شرایطی که می شود آن را با قهرمانی آلمان غربی در جام جهانی 1990 پس از اتحاد دو آلمان مقایسه کرد که خواستی جهانی پشت قهرمانی آلمان وجود داشت، برای آنکه مردم این کشور دوپاره، سریع تر به اتحاد برسند. عراقی ها که دیروز مقابل یک تیم عربی دیگر به نام عربستان به پیروزی رسیدند، از این تیم دل خوشی نداشتند، چرا که عربستان متحد مستقیم امریکا در حملات دهه گذشته به عراق بوده است. عزیز، فوتبال نویس عراقی که هر روز از صفحات روزنامه های مالزیایی و اندونزیایی عکس می گرفت و به عراق می فرستاد، در لابه لای حرف های خود درباره عراق به روزی اشاره می کرد که عربستانی ها، خوزه کاندیدو مربی برزیلی و موفق خود را به دلیل تبریک به سرمربی و تیم ملی عراق برکنار کردند. آن روزها - 14 سال پیش - عراق تازه از جنگ کویت فارغ شده بود و برای حضور در مرحله مقدماتی جام جهانی 1994 به قطر آمده بود. روزهایی که عدی، فرزند صدام رئیس فدراسیون فوتبال این کشور بود و به مجرد ناکامی، بازیکنان این کشور را مورد شکنجه قرار می داد... ▪▪▪ دیشب، 14 سال بعد بود. سال ها بعد از جنگ و چند سال پس از سرنگونی صدام و به روی کار آمدن دولت ائتلافی. تعجبی نداشت که جلال طالبانی و نوری المالکی مشغله های مهم سیاسی را رها کرده و پای تلویزیون نشسته بودند. همه امید آنها به این بود که مردان ملی پوش شان که با بازوبند مشکی به یاد کشته شدگان بمب گذاری چهارشنبه به زمین آمده بودند، حریف را شکست داده و نام عراق را به دلیل رویدادی غیر از جنگ و بمب و انفجار به سر زبان ها بیندازند. برای آنها 90 دقیقه بدون جنگ نیز نعمتی بود. 90 دقیقه بدون آنکه مویی از سر کسی کم شود... کاش فینال جام ملت های آسیا یک بازی ابدی بود، البته دقایقی پس از بازی خبرنگار ایرنا گزارشی از عراق مخابره کرد که نشان دهنده بقا و نضج اختلافات قومی و مذهبی در عراق است. جایی که شادی مردم طرفدار فوتبال پس از مدتی با شعارهایی علیه فرقه های مذهبی درآمیخت. ▪▪▪ یک فیلسوف می گوید؛ «فوتبال نماد پیوند و همبستگی انسان هاست و هیچ ورزش دیگری این تعداد شرکت کننده را دربرنمی گیرد که در پی هدفی مشخص تا این اندازه با یکدیگر همنوایی و همراهی کنند.» دیروز که نخی نامرئی ملت عراق را به هم وصل کرده بود، به این نتیجه رسیدیم که حق با این فیلسوف محترم است. پس زنده باد غلتیدن توپ به درون دروازه. زنده باد فوتبال که همه را با هم برادر می کند، ▪▪▪ تکمله؛طبیعتاً بند قبلی بهترین پایان برای این یادداشت بود اما اتفاقات پس از پیروزی عراق در بازی نیمه نهایی و انفجارهای بغداد نشان داده است که در عراق نمی شود حتی به شادی فوتبال اطمینان کرد. با این حال این امید وجود دارد که موج شادی مانع از تکرار فجایع چهارشنبه گذشته بشود. ما برای فوتبال و مردم عراق دعا می کنیم.

Thursday, July 19, 2007

American Academic Imprisoned in Iran

The Woodrow Wilson Center issued a statement today saying that any “confessions” by Haleh Esfandiari which Iranian state-run television says it will air on Wednesday and Thursday have no legitimacy.

Saturday, July 14, 2007

IRAN POLICE

Iranian police behaves vilantly ,in streets of Tehran

Tuesday, July 10, 2007

Norway blasts stoning in IranNorway's Foreign Ministry called in the Iranian ambassador on Tuesday, to strongly protest Iran's execution by stoning of a man convicted of adultery.

Foreign Minister Jonas Gahr Støre called the stoning "inhumane and barbaric."
PHOTO: HÅKON MOSVOLD LARSEN/SCANPIX
Foreign Minister Jonas Gahr Støre met Iran's foreign minister in Oslo just this past spring.
PHOTO: Cornelius Poppe / SCANPIX
Foreign Minister Jonas Gahr Støre said he was "deeply upset" by what he called an "inhumane and barbaric method of punishment."
Støre, who's supposed to be on summer holiday, said he was deeply worried that the executed man's female companion Mokarrameh Ebrahimi will suffer the same fate. Støre vowed to work with other countries to pressure Iran into blocking her stoning.
http://www.aftenposten.no/english/local/article1880866.ece

Monday, July 9, 2007

hugo chavez vrs bush

Sunday, July 8, 2007

La Lsla Bonita - Madonna - Live Earth

best performance of Idol

Madonna

La Lsla Bonita - Madonna - Live Earth

Excellent concert of Idol in London

Saturday, July 7, 2007

WORKERS OF IRAN UNITE UNDER A NEW LEADERby Amir Taheri and Workers of Iran unite under a new leader


By Amir Taheri, Special to Gulf News

Some Western commentators have called him "the Iranian Lech Walesa" after the Polish trade unionist who helped bring down the Communist empire. The mullahs ruling Iran, however, regard him as "a dangerous enemy of Islam".
The man himself, Mansoor Osanloo, a 48-year old leader of one of the many illegal trade unions that have sprung up in Iran in the past few years, shies way from both sobriquets.
"We do not have a political agenda," he says. "All we are asking for is for Iranian workers to be treated as free human beings, not as slaves."
Osanloo first made his name in 2004 when along with 14 fellow-workers he created the Syndicate of Workers of the Tehran United Bus Company.
Within weeks, most employees of the company, owned by the Tehran municipality and controlled by the Ministry of the Interior, had joined the new union. That left the so-called Islamic Workers Council, a regime-sponsored organ imposed in many industries as an ersatz trade union, exposed and isolated. Workers across the country soon emulated the example set by the Tehran public transport employees. On this year's International Labour Day more than 400 free trade unions, boasting a membership of millions, raised their banners in Tehran.
Osanloo and his colleagues were among the founders of the Workers Organisations and Activists Coordination Council (WOACC) which is emerging as the principal voice of wage earners, especially in the public sector that accounts for more than 70 per cent of the Iranian economy.
The emergence of independent trade unions has meant the demise of Islamic Councils in many work places and the virtual death of the so-called Workers' House set up by the mullahs to control labour. Hundreds of mullahs who headed the Islamic Councils, often enjoying high salaries and perks, have been chased away by the free unions.
Osanloo was first jailed in 2005 when his union organised an original form of strike in Tehran.
This consisted of bus workers announcing free rides for all comers. When the authorities sent armed security men to deal with the situation, the workers went on strike, bringing Tehran, a megapolis of some 12 million inhabitants to a virtual halt.
The authorities then tried terror and intimidation. A group of 300 members of the Iranian branch of Hezbollah, armed with clubs and knives, attacked Osanloo and his colleagues and beat up their families, including small children.
Osanloo himself suffered knife wounds, including a deep cut in his tongue, inflicted by a Hezbollah member who had vowed to "silence the enemy of Islam".
A partial return to work was soon interrupted when bus drivers refused to implement a new rule under which female passengers were confined to back seats of the buses which, in practice, meant that more than 80 per cent of the seats in Tehran's double-decker buses were reserved for men.
Anxious to prevent a prolonged strike, the authorities released Osanloo eight months later, only to re-arrest him, again without charge.
In February, he was presented at a one-day trial held in camera.
"They had a file against me running into 1,300 dense pages," Osanloo says. "I wonder how the judge could go through all that in a single day."
Released from prison last March on bail of £164,000, a huge fortune in Iran, Osanloo was allowed to travel to London and Brussels earlier this month to address the annual conferences of the International Transport Workers Federation and the International Trade Unions Conference.
Having spent almost a year in Tehran's dreaded Evin Prison, known as the "Islamic Alcatraz" on two occasions, Osanloo risks being rearrested and jailed at any moment.
Nevertheless, if the Tehran authorities had hoped that allowing him to visit abroad might tempt him to stay in exile, they would be disappointed. He has no intention of throwing in the towel.
"We are at the start of a long struggle," he said in a conversation in Brussels. "We are fighting for what is a basic human right: the right of workers to organise themselves in free and independent trade unions and negotiate conditions under which they accept employment."
New draft code
The current administration in Iran, however, considers such talk as "dangerous for the faith and the state".
President Mahmoud Ahmadi-nejad has unveiled a new draft labour code under which Iranian workers would lose almost all the rights they had secured over decades of struggle and as a result of Iran's membership of the International Labour Organisation (ILO).
The philosophy behind Ahmadinejad's position is simple: the division of people into employees and employers is a "Jewish-Crusader" invention. In Islam both employers and employees are part of the ummah (the community of faithful") and bound by divine laws that cannot be questioned, let alone amended.
If enacted into law, the proposed labour code would make the formation of trade unions, theoretically allowed under the existing Constitution, illegal, abolish the minimum wage and allow employers to fire any worker they wish instantly and without compensation.
The avalanche unleashed by the Tehran transport workers more than two years ago has continued with hundreds of strikes, sit-ins and other industrial action throughout Iran. Right now an estimated 100,000 workers are on strike in a range of industries.
"Iranian workers are discovering their power," Osanloo says. "The authorities would be wise to acknowledge that power and address the legitimate grievances of workers. At present, however, there is no sign that this is the case."
Iranian author Amir Taheri is based in Europe.