Thursday, December 6, 2007



"در آن جلسه علي‌رغم عدم حضور برخي از شاكيان و حضور تنها سه نفر كه آنها نيز چندين مرتبه اعلا‌‌م كردند كه اظهارات گذشته‌شان دروغ بوده و چنين عملي با آنها انجام نشده است، قضات دادگاه با استناد به علم قاضي آن‌هم علم به وجود ايقاب (دخول كامل) نسبت به صدور حكم اعدام اقدام كردند."


ریدم به اون قاضی ای که "علم" بی علمش می گه یه جوون بیست ساله به خاطر یه رابطه جنسی تو سیزده سالگی اش باید اعدام بشه. ریدم به اون قاضی ای که علم بی علمش می گه یه مرد به خاطر عاشق بودن و زندگی با زنی که فکر می کنه شرعا صیغه اش کرده باید سنگسار بشه. ریدم به اون قاضی ای که علمش می گه دختر 17 ساله رو باید 23 ساله جا زد و به جرم فحشا اعدامش کرد.


ریدم به اون دستگاه قضائی که اجازه می ده مرگ و زندگی یک انسان دست یک قاضی الاغ نفهم بیفته. ریدم به اون دستگاه قضائی که توش دستورات رئیسش رو به یک ورشون هم نمی گیرن و حکم همون چند تا پرونده ای هم که آقای رئیس می رسه ببینه و غیرقانونی تشخیص بده هم باز اجرا می شه. ریدم به اون سیستم قضائی که جوون بیست ساله اش رو اعدام می کنه، بدون حضور وکیلش، بدون اطلاع خانواده اش، بدون توجه به حکم رئیس برگ چغندر قوه قضائیه، بدون توجه به شونصد تا ابهام تو پرونده، بدون توجه به وجدان.


ریدم به خودم که تو یه همچین مملکتی به دنیا اومدم که انسانیت هر روز توش اعدام می شه.


آقای شاهرودی، شما خجالت نمی کشین هنوز رئیس قوه قضائیه هستین؟ تا کی می خواین خودتون رو مسخره کنین. استعفا بدین که دیگه ما دلمون با نامه های بی اثر شما هم خوش نشه. مدتهاست معلومه که شما برگ چغندری بیش نیستین. استعفا بدین شاید این بازی های قدرت هم تو قوه قضائیه تموم بشه و اینقدر آدم نمیرن برای اینکه یه گروهی تو قوه قضائیه ثابت کنه زورش از گروه شما بیشتره و شما هویج هم نیستین. آقای جمشیدی، حال شما چطوره راستی؟ هنوز هم ماله کشی می فرمایید؟

http://khorshidkhanoom.com/

Wednesday, December 5, 2007

To: The Secretary General of the United Nations,

Mr.Ban Ki-Moon,

Respectfully Sir,

We are informing you that once again Mr. Heshmatollah Tabarzadi, a journalist & a human rights activist has been arrested by the revolutionary guards of the Islamic regime in Iran.

His arrest among the arrest of other political activists in Iran is a wake up call to the continuing violations of political & human rights in the Islamic Republic of Iran.

We are informing you that the political and human rights activists in Iran are facing an uphill battle.

In 1997 Mr Tabarzadi journalist & a politically disgruntled citizen whom is against the Islamic government in Iran had written an article with the title of “Ali did not have a torture chamber”, & was condemned by Teheran’s revolution court to 14 years imprisonment .

With the argument of his defending attorney Mr. Ali Akbar Behmanesh the verdict was send to the 7TH filial of the supreme court council of Iran for the final verdict.

Which then in appeal court the sentences was reduced to 9 years,5 years for “ formation and organizing of an oppositional party called ” Jebhehye Democratic Iran.”.

According to Mr. Behmanesh the defending attorney , Mr. Tabarzadi has exceeded his sentence & has served more then 6 years of which 2 years was spent in solitary confinement in different prison cells such as the “Tohid prison” , the 209 section of the notorious ward of the Evin prison”, “the Revolutionary Guards Prison 59″,section 2 of the Ministry of Information Guards Prison & “the ministry of intelligence and security prison.”

Meanwhile, on the 11TH of November the Ministry of Intelligence summoned and interrogated Heshmatollah Tabarzadi, director of Iran’s Democratic Front party, about his activities while temporarily released on provisional basis from the Evin Prison & once again was put back behind bars in Evin prison.

The government’s poor human rights record has worsened & as of today Mr Tabarzadi’s attorney has no knowledge of his location and or his present condition.

We would therefore urge the united nations & all other civil & human rights organizations to unite with us in defending our political prisoners and to work together in order to condemn this inhumane conduct & to put a stop to the kidnapping , the illegal arrests by the Islamic government of Iran & the agents of it’s ministry’s intelligence agency.

there are tens of political dissidents, human rights activists, students, trade union officials and workers, as well as many other Iranians from all walks of life currently held behind bars at the ” Evin , Gohar Dasht, Ghezel Hesar , Dizel Abad & other notorious prisons in smaller cities”. the real crime of these innocent people, seems to be, the practice for freedom of opinion and expression & being involved in civil society & it’s rights.

But in a country where dress cods are forced on people, relationship of the opposite sex & make up for women is considered a crime , then reading & writing human rights articles are also a crime.

We are concerned about the safety & life of Heshmatollah Tabarzadi, & other political prisoners in Iran ..we regret to see the repeat of the same destination of ” Valliyollah Feyz Mahdavi, Akbar Mohammadi, Dr. Zahra Bani Yghoob ” who have all died mysteriously in the Islamic regime & it’s prisons.

We would therefore urge the Secretary General of the United Nations to assign a special investigating committee to visit & release all political prisoners unconditionally.

We believe that this regime will back off with a complete sanction against it’s government.


Tuesday, November 27, 2007

زمستان

سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
سرها در گریبان است
کسی سر بر نیارد کرد پاسخ گفتن و دیدار یاران را
نگه جز پیش پا را دید ، نتواند
که ره تاریک و لغزان است
وگر دست محبت سوی کسی یازی
به کراه آورد دست از بغل بیرون
که سرما سخت سوزان است
نفس ، کز گرمگاه سینه می اید برون ، ابری شود تاریک
چو دیدار ایستد در پیش چشمانت
نفس کاین است ، پس دیگر چه داری چشم
ز چشم دوستان دور یا نزدیک ؟
مسیحای جوانمرد من ! ای ترسای پیر پیرهن چرکین
هوا بس ناجوانمردانه سرد است ... ای
دمت گرم و سرت خوش باد
سلامم را تو پاسخ گوی ، در بگشای
منم من ، میهمان هر شبت ، لولی وش مغموم
منم من ، سنگ تیپاخورده ی رنجور
منم ، دشنام پس آفرینش ، نغمه ی ناجور
نه از رومم ، نه از زنگم ، همان بیرنگ بیرنگم
بیا بگشای در ، بگشای ، دلتنگم
حریفا ! میزبانا ! میهمان سال و ماهت پشت در چون موج می لرزد
تگرگی نیست ، مرگی نیست
صدایی گر شنیدی ، صحبت سرما و دندان است
من امشب آمدستم وام بگزارم
حسابت را کنار جام بگذارم
چه می گویی که بیگه شد ، سحر شد ، بامداد آمد ؟
فریبت می دهد ، بر آسمان این سرخی بعد از سحرگه نیست
حریفا ! گوش سرما برده است این ، یادگار سیلی سرد زمستان است
و قندیل سپهر تنگ میدان ، مرده یا زنده
به تابوت ستبر ظلمت نه توی مرگ اندود ، پنهان است
حریفا ! رو چراغ باده را بفروز ، شب با روز یکسان است
سلامت را نمی خواهند پاسخ گفت
هوا دلگیر ، درها بسته ، سرها در گریبان ، دستها پنهان
نفسها ابر ، دلها خسته و غمگین
درختان اسکلتهای بلور آجین
زمین دلمرده ، سقف آسمان کوتاه
غبار آلوده مهر و ماه
زمستان است

«مهدی اخوان ثالث

Wednesday, November 21, 2007

Tuesday, September 25, 2007

Ahmadinejad at Columbia University Part 2 of 4

2 Mahmoud Ahmadinejad Columbia University

تحقير رئيس جمهور احمق و پاسخهای شرم اور او به سوالات

Sunday, September 9, 2007

Norwegian intelligence is active in Iran

Oh Gosh I am shocked by this news ,I was thinking that Norway is small country which is able to play role of mediator in international crises , Norway will lose its good repute.
I think other nations such as USA or UK are able to do same thing ,and Norwegians should focus on trust building,and peace full reconciliation plans to solve international crises such as recent nuclear issues of Iran.
here is the text from Norway post.
The Chief of the Norwegian Intelligence Service, Torgeir Hagen has confirmed a NRK TV report stating that Norwegian intelligence is active inside Iranian borders. Expert is deeply shocked by the news.

Sunday, August 26, 2007

POSTCOLONIAL THEORY AND THE ARAB-ISRAELI CONFLICT" CASE WESTERN RESERVE UNIVERSITY/SPME CONFERENCE PROCEEDINGS EDITED BY PHILIP CARL SALZMAN AND DONNA

Postcolonial theory is one of the main frameworks for thinking about the world and acting to change the world. Arising in academia and reshaping humanities and social sciences disciplines, postcolonial theory argues that our ideas about foreigners, ‘the other,’ particularly our negative ideas about them, are determined not by a true will to understand, but rather by our desire to conquer, dominate, and exploit them. According to postcolonial theory, the cause of poverty, tyranny, and misery in the world, and of failed societies around the world, is Euro-American imperialism and colonialism.
Previously published as a special issue of Israel Affairs, this work examines and challenges postcolonial theory. In scholarly, research-based papers, the specialist authors examine various facets of postcolonial theory and application. First, the theoretical assumption and formulations of postcolonial theory are scrutinized and found dubious. Second, the deleterious impact on academic disciplines of postcolonial theory is demonstrated. Third, the distorted postcolonial view of history, its obsession with current events to the exclusion of the historical basis of events, is exposed and corrected. Fourth, an examination of Middle Eastern culture challenges the assumption that these societies have been shaped entirely, and victimized, by Western intrusion. Finally, exploring the Arab-Israel conflict, the one-sided case of postcolonial Arabism is explored and found to be faulty.
Postcolonial Theory and the Arab-Israel ConflictPhilip Carl Salzman and Donna Robinson Divine, editorsDonna Robinson Divine“Introduction”

Scholars for Peace in the Middle East . Postcolonial theory

Monday, August 20, 2007

Friday, August 10, 2007

ETTEHAM - MAHOUR IRAN RAP

Thursday, August 9, 2007


Wednesday, August 1, 2007

I WANNA BE LIKE OSAMA

Do you also be like Osama ?

Tuesday, July 31, 2007

قوه قضاییه از تایید حکم اعدام دو روزنامه‌نگار خبر داد
عليرضا جمشيدی، سخنگوی قوه‌ی قضاييه، امروز در نشست هفتگی خود با خبرنگاران تایید کرد که عدنان حسن‌پور و هيوا بوتيمار به اتهام "محاربه" به اعدام محكوم شده‌اند
قوه قضاییه از تایید حکم اعدام دو روزنامه‌نگار خبر داد
عليرضا جمشيدی، سخنگوی قوه‌ی قضاييه، امروز در نشست هفتگی خود با خبرنگاران تایید کرد که عدنان حسن‌پور و هيوا بوتيمار به اتهام "محاربه" به اعدام محكوم شده‌اند

Monday, July 30, 2007


زنده باد فوتبال
دوشنبه، 8 مرداد 1386 پژمان راهبر
تعجب نکردیم وقتی شنیدیم مجری تلویزیون عراق که گزارش بازی فینال را برعهده داشت، در پایان بازی، پس از تکرار چند باره کلمه «الله اکبر»، به گریه افتاد. برای او این لحظه شبیه زمانی بود که بغض گزارشگر آرژانتینی در لحظه گل دوم دیه گو مارادونا به انگلیس در جام جهانی 1986 ترکید. او که یک نفس و تندتند با کلماتی شبیه به رمان های گابریل گارسیا مارکز، دریبل های مارادونا را توصیف می کرد، بعد از گل به هق هق افتاد و فریاد زد؛ «خدایا از خلقت مارادونا متشکریم،» این کلمات که بعدها در صفحات 45 دور ضبط شده و تبدیل به نشانه مهم ترین لحظه تاریخ فوتبال آرژانتین شد، شعری فی البداهه بود که یک نویسنده آن را به «انفجار هسته ای غرور خرد شده آرژانتینی ها» تشبیه کرد. آنها که در جنگ فالکلند مقابل انگلیس شکست خورده بودند ولی با فوتبال انتقام خود را - تمام و کمال - گرفتند. دیشب، روز تکرار تاریخ بود. روزی که تیم فوتبال عراق، فینالیست غیرمنتظره جام ملت های آسیا، با خواست بی امان مردانش، به جام رسید تا بندی بر دل شکسته ملت مصیبت زده خود زده باشد. آنها که پس از چهار سال جنگ بی وقفه، یکدیگر را بی توجه به قوم و مذهب در آغوش گرفتند و شانه های زخم خورده هم را تر کردند. آنها که شادی شان نیز متاثر از جنگ بود؛ شلیک های بی امان هوایی و فریادهای جنون آسا تا مرز زخمی شدن حنجره ها. پیروزی عراق در جام ملت های آسیا، بردی برای فوتبال بود و تبلیغی بزرگ برای فوتبال آسیا که قهرمانی هیچ تیم دیگری در آن، شبکه های مهم خبری دنیا را وادار نمی کرد تا برنامه های عادی خود را قطع کرده و صحنه های دور افتخار بازیکنان عراق به دور ورزشگاه «گلورا بونگ کارنو» را پخش کنند. در عین حال، فوتبال آسیا هرگز در موقعیتی سیاسی - ورزشی مشابه این قرار نگرفته بود، شرایطی که می شود آن را با قهرمانی آلمان غربی در جام جهانی 1990 پس از اتحاد دو آلمان مقایسه کرد که خواستی جهانی پشت قهرمانی آلمان وجود داشت، برای آنکه مردم این کشور دوپاره، سریع تر به اتحاد برسند. عراقی ها که دیروز مقابل یک تیم عربی دیگر به نام عربستان به پیروزی رسیدند، از این تیم دل خوشی نداشتند، چرا که عربستان متحد مستقیم امریکا در حملات دهه گذشته به عراق بوده است. عزیز، فوتبال نویس عراقی که هر روز از صفحات روزنامه های مالزیایی و اندونزیایی عکس می گرفت و به عراق می فرستاد، در لابه لای حرف های خود درباره عراق به روزی اشاره می کرد که عربستانی ها، خوزه کاندیدو مربی برزیلی و موفق خود را به دلیل تبریک به سرمربی و تیم ملی عراق برکنار کردند. آن روزها - 14 سال پیش - عراق تازه از جنگ کویت فارغ شده بود و برای حضور در مرحله مقدماتی جام جهانی 1994 به قطر آمده بود. روزهایی که عدی، فرزند صدام رئیس فدراسیون فوتبال این کشور بود و به مجرد ناکامی، بازیکنان این کشور را مورد شکنجه قرار می داد... ▪▪▪ دیشب، 14 سال بعد بود. سال ها بعد از جنگ و چند سال پس از سرنگونی صدام و به روی کار آمدن دولت ائتلافی. تعجبی نداشت که جلال طالبانی و نوری المالکی مشغله های مهم سیاسی را رها کرده و پای تلویزیون نشسته بودند. همه امید آنها به این بود که مردان ملی پوش شان که با بازوبند مشکی به یاد کشته شدگان بمب گذاری چهارشنبه به زمین آمده بودند، حریف را شکست داده و نام عراق را به دلیل رویدادی غیر از جنگ و بمب و انفجار به سر زبان ها بیندازند. برای آنها 90 دقیقه بدون جنگ نیز نعمتی بود. 90 دقیقه بدون آنکه مویی از سر کسی کم شود... کاش فینال جام ملت های آسیا یک بازی ابدی بود، البته دقایقی پس از بازی خبرنگار ایرنا گزارشی از عراق مخابره کرد که نشان دهنده بقا و نضج اختلافات قومی و مذهبی در عراق است. جایی که شادی مردم طرفدار فوتبال پس از مدتی با شعارهایی علیه فرقه های مذهبی درآمیخت. ▪▪▪ یک فیلسوف می گوید؛ «فوتبال نماد پیوند و همبستگی انسان هاست و هیچ ورزش دیگری این تعداد شرکت کننده را دربرنمی گیرد که در پی هدفی مشخص تا این اندازه با یکدیگر همنوایی و همراهی کنند.» دیروز که نخی نامرئی ملت عراق را به هم وصل کرده بود، به این نتیجه رسیدیم که حق با این فیلسوف محترم است. پس زنده باد غلتیدن توپ به درون دروازه. زنده باد فوتبال که همه را با هم برادر می کند، ▪▪▪ تکمله؛طبیعتاً بند قبلی بهترین پایان برای این یادداشت بود اما اتفاقات پس از پیروزی عراق در بازی نیمه نهایی و انفجارهای بغداد نشان داده است که در عراق نمی شود حتی به شادی فوتبال اطمینان کرد. با این حال این امید وجود دارد که موج شادی مانع از تکرار فجایع چهارشنبه گذشته بشود. ما برای فوتبال و مردم عراق دعا می کنیم.

Thursday, July 19, 2007

American Academic Imprisoned in Iran

The Woodrow Wilson Center issued a statement today saying that any “confessions” by Haleh Esfandiari which Iranian state-run television says it will air on Wednesday and Thursday have no legitimacy.

Saturday, July 14, 2007

IRAN POLICE

Iranian police behaves vilantly ,in streets of Tehran

Tuesday, July 10, 2007

Norway blasts stoning in IranNorway's Foreign Ministry called in the Iranian ambassador on Tuesday, to strongly protest Iran's execution by stoning of a man convicted of adultery.

Foreign Minister Jonas Gahr Støre called the stoning "inhumane and barbaric."
PHOTO: HÅKON MOSVOLD LARSEN/SCANPIX
Foreign Minister Jonas Gahr Støre met Iran's foreign minister in Oslo just this past spring.
PHOTO: Cornelius Poppe / SCANPIX
Foreign Minister Jonas Gahr Støre said he was "deeply upset" by what he called an "inhumane and barbaric method of punishment."
Støre, who's supposed to be on summer holiday, said he was deeply worried that the executed man's female companion Mokarrameh Ebrahimi will suffer the same fate. Støre vowed to work with other countries to pressure Iran into blocking her stoning.
http://www.aftenposten.no/english/local/article1880866.ece

Monday, July 9, 2007

hugo chavez vrs bush

Sunday, July 8, 2007

La Lsla Bonita - Madonna - Live Earth

best performance of Idol

Madonna

La Lsla Bonita - Madonna - Live Earth

Excellent concert of Idol in London

Saturday, July 7, 2007

WORKERS OF IRAN UNITE UNDER A NEW LEADERby Amir Taheri and Workers of Iran unite under a new leader


By Amir Taheri, Special to Gulf News

Some Western commentators have called him "the Iranian Lech Walesa" after the Polish trade unionist who helped bring down the Communist empire. The mullahs ruling Iran, however, regard him as "a dangerous enemy of Islam".
The man himself, Mansoor Osanloo, a 48-year old leader of one of the many illegal trade unions that have sprung up in Iran in the past few years, shies way from both sobriquets.
"We do not have a political agenda," he says. "All we are asking for is for Iranian workers to be treated as free human beings, not as slaves."
Osanloo first made his name in 2004 when along with 14 fellow-workers he created the Syndicate of Workers of the Tehran United Bus Company.
Within weeks, most employees of the company, owned by the Tehran municipality and controlled by the Ministry of the Interior, had joined the new union. That left the so-called Islamic Workers Council, a regime-sponsored organ imposed in many industries as an ersatz trade union, exposed and isolated. Workers across the country soon emulated the example set by the Tehran public transport employees. On this year's International Labour Day more than 400 free trade unions, boasting a membership of millions, raised their banners in Tehran.
Osanloo and his colleagues were among the founders of the Workers Organisations and Activists Coordination Council (WOACC) which is emerging as the principal voice of wage earners, especially in the public sector that accounts for more than 70 per cent of the Iranian economy.
The emergence of independent trade unions has meant the demise of Islamic Councils in many work places and the virtual death of the so-called Workers' House set up by the mullahs to control labour. Hundreds of mullahs who headed the Islamic Councils, often enjoying high salaries and perks, have been chased away by the free unions.
Osanloo was first jailed in 2005 when his union organised an original form of strike in Tehran.
This consisted of bus workers announcing free rides for all comers. When the authorities sent armed security men to deal with the situation, the workers went on strike, bringing Tehran, a megapolis of some 12 million inhabitants to a virtual halt.
The authorities then tried terror and intimidation. A group of 300 members of the Iranian branch of Hezbollah, armed with clubs and knives, attacked Osanloo and his colleagues and beat up their families, including small children.
Osanloo himself suffered knife wounds, including a deep cut in his tongue, inflicted by a Hezbollah member who had vowed to "silence the enemy of Islam".
A partial return to work was soon interrupted when bus drivers refused to implement a new rule under which female passengers were confined to back seats of the buses which, in practice, meant that more than 80 per cent of the seats in Tehran's double-decker buses were reserved for men.
Anxious to prevent a prolonged strike, the authorities released Osanloo eight months later, only to re-arrest him, again without charge.
In February, he was presented at a one-day trial held in camera.
"They had a file against me running into 1,300 dense pages," Osanloo says. "I wonder how the judge could go through all that in a single day."
Released from prison last March on bail of £164,000, a huge fortune in Iran, Osanloo was allowed to travel to London and Brussels earlier this month to address the annual conferences of the International Transport Workers Federation and the International Trade Unions Conference.
Having spent almost a year in Tehran's dreaded Evin Prison, known as the "Islamic Alcatraz" on two occasions, Osanloo risks being rearrested and jailed at any moment.
Nevertheless, if the Tehran authorities had hoped that allowing him to visit abroad might tempt him to stay in exile, they would be disappointed. He has no intention of throwing in the towel.
"We are at the start of a long struggle," he said in a conversation in Brussels. "We are fighting for what is a basic human right: the right of workers to organise themselves in free and independent trade unions and negotiate conditions under which they accept employment."
New draft code
The current administration in Iran, however, considers such talk as "dangerous for the faith and the state".
President Mahmoud Ahmadi-nejad has unveiled a new draft labour code under which Iranian workers would lose almost all the rights they had secured over decades of struggle and as a result of Iran's membership of the International Labour Organisation (ILO).
The philosophy behind Ahmadinejad's position is simple: the division of people into employees and employers is a "Jewish-Crusader" invention. In Islam both employers and employees are part of the ummah (the community of faithful") and bound by divine laws that cannot be questioned, let alone amended.
If enacted into law, the proposed labour code would make the formation of trade unions, theoretically allowed under the existing Constitution, illegal, abolish the minimum wage and allow employers to fire any worker they wish instantly and without compensation.
The avalanche unleashed by the Tehran transport workers more than two years ago has continued with hundreds of strikes, sit-ins and other industrial action throughout Iran. Right now an estimated 100,000 workers are on strike in a range of industries.
"Iranian workers are discovering their power," Osanloo says. "The authorities would be wise to acknowledge that power and address the legitimate grievances of workers. At present, however, there is no sign that this is the case."
Iranian author Amir Taheri is based in Europe.

Sunday, June 24, 2007

این ماجرای کی بود کی بود من نبودم را در مورد انقلاب فرهنگی از دست ندهید که در روزنامه هم‌میهن چاپ شده است. - همه لينک ها در يکجا

Sunday, June 17, 2007

آیا نمی‌توان درک کرد که عکسی در روزنامه که احمدی نژاد و اورتگا را در کنار هم نشان می‌دهد هیچ ربطی به نزدیکی عقاید و ایده‌های این دو ندارد و این نزدیکی تنها در مناسبات جهانی قدرت معنی می‌یابد؟

Monday, June 11, 2007

بیانیه بیش از 700 تن از مدافعان حقوق برابر به مناسبت سالگرد 22 خرداد، روز همبستگی زنان ایران


22 خرداد سال 1385 در سالگرد روز همبستگی زنان ایران، جنبش زنان شاهد وقوع اتفاقی مهم و تاریخی در تاریخ یکصدساله خود بود. فضای اجتماعی آن زمان _ که به دلایل مختلف _ دچار بهت زدگی و انفعال نسبی شده بود، فعالان جنبش زنان و در مجموع جامعه مدنی را نیز از حرکت بازداشته بود و ما شاهد رکود و سردرگمی در بخش های بزرگی از جنبش زنان بودیم. اما تجمع گروه هایی از زنان در میدان هفت تیر به مناسبت سالگرد 22 خرداد (سالگرد تجمع زنان در مقابل دانشگاه تهران در 22 خرداد 1384)، با همراهی و همت جنبش دانشجویی و دیگر فعالان جنبش های مدنی هم چون جنبش سندیکایی، نه تنها این بهت زدگی و انفعال را شکست و لزوم تداوم فعالیت های زنان را فارغ از جناح بندی های سیاسی یادآوری و تثبیت کرد، بلکه بحث حقوق برابر زنان را که خواسته این تجمع بود به شکلی بسیار گسترده تر از پیش در سطح جامعه و افکار عمومی مطرح ساخت. از سوی دیگر این حرکت به رغم تصور برخی نه تنها به ریزش نیروهای جنبش زنان منتهی نشد بلکه به عامل موجهی برای انسجام مجدد نیروهای مختلف درون جنبش زنان تبدیل شد، و مهم تر از آن باعث شد نیروهای جدید و تازه نفس به جنبش زنان جذب شوند و «کمپین جمع آوری یک میلیون امضاء برای تغییر قوانین تبعیض آمیز» شکل بگیرد، در نتیجه با آغاز به کار این کمپین مردمی، خواسته های این جنبش را در ابعاد بسیار وسیعی، با روش های خلاق و نوآورانه (از جمله روش چهره به چهره / کو به کو) به میان نیروهای مختلف اجتماعی تعمیم دهد. در واقع تجمع اعتراضی و مسالمت آمیز 22 خرداد در میدان هفت تیر باعث تکثیر جنبش زنان و نیز طرح گسترده تر مطالبات برابری خواهانه زنان شد.
فشارها شدت می گیرند و هزینه ها بالا می رود این دستاوردهای مثبت اما پیامدهای منفی نیز برای برخی از فعالان حق طلب جنبش زنان به همراه داشت. پس از تجمع 22 خرداد، با تولد کمپین یک میلیون امضاء و در نتیجه گسترش اهداف و خواسته های حقوقی این تجمع در افکار عمومی، نیروهای مخالف برابری حقوقی زنان نیز از پای ننشستند، چنانچه در طی یک سال گذشته ما شاهد گسترش دستگیری ها، اتهام های ناروا، احضار و بازجویی، همچنین درخواست وثیقه های کلان و احکام سنگین برای برخی از فعالان زن هستیم. در واقع از 22 خرداد سال گذشته تاکنون شاهد 121 مورد بازداشت و زندانی شدن فعالان جنبش زنان بوده ايم، نزدیک به یک میلیارد تومان وثیقه و کفالت برای آنان صادر شده است و احکام صادره برای آنان مجموعا 14 سال حبس تعلیقی و نزدیک به 9 سال حبس قطعی (تعزیری) بوده است.البته ما پیش بینی می کردیم به میزانی که خواسته های حق طلبانه زنان عمومی تر شود به همان میزان واکنش و محدودیت در برابر آن، از سوی برخی از صاحبان قدرت (که این خواست های عادلانه را با منافع خود در تضاد می بینند) گسترش خواهد یافت. به همین سبب است که مشاهده می کنیم در طول ماه های اخیر، فشار و تهدید و احضارهای زنجیره ای برای خانه نشینی مدافعان حقوق برابر، نه تنها بر فعالان جنبش زنان که در میان همه قشرهای مختلف زنان به طور منظم و برنامه ریزی شده دنبال می گردد. گویی نه فقط تجمعات اعتراضی زنان بلکه افزایش خودباوری و ارتقاء سطح مطالبات زنان به منظور بهبود زندگی خود (و دخالت هرچه بیشتر در سرنوشت و زندگی خویش)، علت گسترش فشارهای مختلف بر آنان شده است. دستگیری های گسترده زنان به بهانه مبارزه با بدحجابی، بحث بازداشت زنان را از دایره فعالان جنبش زنان به بخش عظیمی از زنان جامعه تعمیم داده است. بسیاری از زنان ایرانی صرفا به دلیل تفاوت سلیقه در نوع پوشش خود نسبت به معیارهای شخصی برخی از مسئولان، امروز مورد هجوم نیروهای انتظامی قرار می گیرند. اکنون بر اساس گزارش های منتشره تعداد 14635 نفر در مناطق مختلف کشور بازداشت شده و 67 هزار نفر نيز به خاطر پوشش خود تذکر دريافت کرده اند. ابعاد این فاجعه در آن جاست که به نظر می رسد هدف چنین برخوردهای خشونت آمیزی، نهادینه کردن تدریجی ترس در دل زنان از حضور در فضای عمومی است، یعنی خانه نشین کردن زنان در ابعادی به وسعت مرزهای کشور.
ایجاد محدودیت های گسترده در راه جنبش های اجتماعی از سوی دیگر جنبش دانشجویی که با تاثیرگذاری رو به افزایش دختران دانشجو، پرطراوت و زنانه تر شده و پیوندش با جنبش زنان، عمق بیشتری یافته، از همان ابتدای سال تحصیلی با مشکلات متعدد و چندجانبه مواجه شده است. در یک ساله اخیر در عرصه دانشگاه، خانه نشین کردن زنان از طریق اعمال طرح «سهمیه بندی جنسیتی در دانشگاه ها»، دنبال شد که در واقع هدف اصلی این طرح (یعنی کاهش پذیرش دختران به بهانه موهوم «گرفتن جای مردان») عقب راندن زنان از عرصه آموزش عالی کشور است. از سوی دیگر فعالان جنبش دانشجویی در اکثر دانشگاه های کشور با برخوردهای امنیتی بسیار گسترده ای مواجه شدند: برخی از دانشجویان پذیرفته شده در کارشناسی ارشد را «ستاره دار» کردند و از میان آنان هنوز تعدادی از ثبت نام محروم هستند. از برگزاری انتخابات آزاد تشکل های دانشجویی در دانشگاه های مختلف با انواع و اقسام روش ها، ممانعت به عمل آوردند. با اجرای بسیاری از برنامه های فرهنگی و آموزشی انجمن های دانشجویی (از جمله برگزاری مراسم 8 مارس) مخالفت شد.در یک ماهه اخیر نیز شدت برخورد به دانشجویان بالا گرفته و برخوردهای قهری و فیزیکی با آنان افزایش یافته است. بیش از صد تن از دانشجویان به کمیته های انضباطی فراخوانده شده، یا برای چند ترم از تحصیل محروم شده، یا به دانشگاه ممنوع الورود شده اند (برای نمونه مهدیه گلرو، ماندانا چترچی، فهیمه شجاعی، حمیده حسینی، مریم سید کریمی، عسل اخوان) و یا از تسهیلات رفاهی محروم شده اند (برای نمونه صدیقه بیگدلی ). از سویی تجاوز به یک دختر دانشجو در کرمانشاه بیم تداوم چنین برخوردهایی را به دختران دانشجو گسترش داده و دستگیری و بازداشت برخی از مدیر مسئولان نشریات دانشجویی، وضعیت دانشگاه ها و امنیت دانشجویان را بیش از پیش دچار بحران کرده است. از سوی دیگر مشاهده می کنیم که به تازگی اساتید دانشگاه ها نیز به دلایلی موهوم و تحت تاثیر نگرش «توهم توطئه» با عناوینی هم چون «سوء استفاده بیگانگان از اساتید» مورد خطاب نیروهای امنیتی قرار گرفته اند.اما این تنها جنبش های زنان و دانشجویی نبودند که متحمل برخوردهای خشونت آمیز شدند بلکه آموزگاران (که نیمی از آنان را زنان تشکیل می دهند) نیز از این هجمه ها بی نصیب نماندند و با آنان نیز که تنها به طرح مطالبات صنفی و حقوقی خود پرداخته بودند، برخوردهای خشونت آمیزی صورت گرفت. زنان معلم (همچون ثریا دارابی و طیبه میرزایی) به دلیل طرح درخواست های صنفی مانند افزایش حقوق، به زندان افتادند و اکنون این قشر زحمت کش و فرهیخته کشورمان، با هتک و توهین و زندان و احضار و بازجویی، و نیز پرداخت وثیقه های سنگین و تعلیق از کار، گرفتار شده است. کارگران شرکت واحد و خانواده های آنان نیز از برخوردهای پلیسی و خشونت آمیز به شدت در عذاب اند. برای فعالان جنبش سندیکایی که تنها خواستار حقوق صنفی خود هستند احکام سنگین صادر شده است (برای نمونه پنج سال حبس برای منصور اسانلو) همچنین بسیاری از کارگران شرکت واحد از کار خود تعلیق یا اخراج شده اند. این درحالی است که همه می دانیم بار سنگین این اخراج ها و تعلیق ها را بیش از همه، زنان در خانواده ها به دوش می کشند. از سوی دیگر به نظر می آید به جای برابری حقوقی، برابری در برخوردهای امنیتی بین زنان و مردان از سوی برخی مسئولان دنبال می شود. به طوری که از میان چهار نفر از کسانی که دارای تابیعیت دوگانه هستند و به اتهام های مختلف بازداشت یا ممنوع الخروج شده اند، دو تن از آنان زن هستند: نازی عظیما که مدت هاست ممنوع الخروج شده و هاله اسفندیاری که بدون دسترسی به وکیل در زندان بسر می برد.
مهاجران افغانستان هم بی نصیب نماندند
اما در این میان مهاجران افغانی نیز از تیغ حمله به دور نمانده اند و طرح بازگشت افغان ها چنان ناگهانی و با شدت و خشونت غیرانسانی دنبال می شود که گویی قرار است با دشمنان یک ملت برخورد شود. متاسفانه در این میان وضعیت زنان ایرانی که با مردان افغانی ازدواج کرده اند به دلیل قانون تابعیت نابرابر در قوانین کشور ما، اسف بار شده است و کودکان شان در بلاتکلیفی و محرومیت از حق اولیه مدرسه رفتن و تحصیل، روبه رو هستند. این ها به علاوه دستگیری و اخراج گسترده و ناگهانی مردان افغان از محل کارشان، باعث شده زنان و کودکان آنان در وضعیت اضطرار و بی پناهی و خفت قرار بگیرند.
گسترش خشونت ها در سطح جامعه قاتلان «خودسر» که با رای و قضاوت شخصی خود (دادن حکم مهدورالدم به افراد) هموطنان خود را به قتل رسانده اند، تبرئه می شوند (نمونه اش قاتلانی که به بهانه مهدورالدم بودن چند نفر از همشهریان شان در شهر کرمان، آن ها را به قتل رساندند و در دادگاه تبرئه شدند)، اما ولگردان بخت برگشته و «اوباشانی» که خود معلول فساد و فقر اقتصادی و فرهنگی این جامعه هستند، به جای برخوردهای فرهنگی و آموزشی با آنان و خشکاندن زمینه های رشد چنین پدیده هایی، با خشونت های عجیب و غریب و باورنکردنی چنان با آن ها در ملاء عام برخورد می شود که گویا قرار است با این روش ها، خشونت و زورگیری را در بافت فرهنگی جامعه و در اذهان کودکان مان نهادینه سازند. این درحالی است که نهادینه ساختن چنین فضاهای خشونت باری در جامعه بیش از همه در نهایت گریبان زنان را خواهد گرفت. زیرا اگر چرخه خشونتی چنین عریان و وقیحانه بر فضای شهرمان حاکم شود، خشونت های پنهان و آشکار بر زنان و کودکان (که ضعیف ترین حلقه های جامعه هستند) بی تردید با شدت هولناک تری گسترش خواهد یافت. در چند ماهه اخیر، دیگر گروه های اجتماعی که شامل زنان نیز می شوند از برخوردهای خشن مصون نمانده اند، از جمله گروه های مختلف قومی، مذهبی و زبانی (هم چون بازداشت های گسترده فعالان اجتماعی و روزنامه نگاران در آذربایجان و کردستان و یا گروه های مذهبی مانند دراویش گنابادی) و نیز گروه های مختلف موسیقی و دیگر هنرمندان، با محدودیت های بسیار بیشتری نسبت به گذشته روبه شده اند. این چهل تکه نابسامانی ها و خشونت های رسمی در جامعه ما، در تحلیل نهایی به زنان و کودکان بی پناه صدمه خواهد زد. یعنی سر آخر همه کاسه کوزه ها بر سر زنان در خانه ها شکسته خواهد شد. زیرا هر قدر که خشونت در جامعه گسترش یابد، سرانجام با توجه به بی حقوقی و بی قدرتی زنان، همه سنگینی آن بردوش زنان سرشکن خواهد شد. زیرا از آن جایی که زنان در نظام سلسله مراتبی موجود، بدون پشتوانه حقوقی، در قاعده هرم قدرت قرار دارند، هنگامی که خشونت از راس هرم جامعه جاری می شود این زنان و طبقات فرودست و تحتانی جامعه هستند که در معرض بیشترین عوارض آن قرار می گیرند. از سوی دیگر عمق خشونت های اعمال شده در جامعه را هنگامی می توان درک کرد که آن را در چارچوب بزرگتری که ناشی از تنش سهمگین بین المللی دولت ایران با دیگر کشورهاست در نظر بگیریم. بی شک اعمال این خشونت های داخلی در شرایط کنونی که ایران به دلیل سیاست های تنش آفرین در بحران و زیر ذره بین جهانیان قرار گرفته و در معرض قضاوت مستقیم افکار عمومی بین المللی است، اوضاع را بغرنج تر می کند یعنی چنین برخوردهای خشونت آمیزی فقط در سطح گسترش اعتراضات داخلی باقی نمی ماند بلکه به سرعت ابعاد بین المللی به خود می گیرد و بنابراین مجموعه جامعه ما را در معرض تنش و
خشونت های بیشتری قرار می دهد

مرغزار امید و روشناییالبته این وضعیت، فقط یک روی سکه زندگی اجتماعی ما یعنی سویه تاریک آن است. سویه روشن آن اما حضور و پایداری فعالان جنبش زنان (همپای کنشگران دیگر جنبش های اجتماعی) در عرصه های مختلف و مقاومت آنان برای تداوم حضورشان در فضاهای عمومی و مبارزات عدالت خواهانه است که نوید اعتلا و نشان از بلوغ جامعه زنان کشورمان دارد. ارتقاء آگاهی و گسترش مطالبات زنان و مقاومت مستمر و آرام آنان طی یک سال گذشته در جهت تداوم فعالیت های برابری خواهانه شان در قالب های نوین (به ویژه کمپین جمع آوری یک میلیون امضاء برای اصلاح و تغییر قوانین تبعیض آمیز) و تاثیر بلافصل این فعالیت ها و مقاومت ها بر تصمیم سازان مملکتی (برای نمونه مطرح شدن برابری دیه زنان و مردان در مجلس و طرح افزایش سن مسئولیت کیفری در قالب لایحه تشکیل دادگاه های اطفال) از پیروزی های درخشان و قابل ستایش حرکت رو به جلوی زنان و حاکی از قابل تحقق بودن خواسته های این کمپین مردمی است. از این رو به نظر می رسد اکنون بر خلاف سال های گذشته، حرکت های سازمان یافته زنان (در قالب کمپین های مختلف از جمله کمپین یک میلیون امضاء، کمپین قانون بی سنگسار و شکل گیری گروه زنان و صلح و...) چنان گسترشی یافته که در شرایط کنونی حفظ و تعمیق آن ها می تواند نیاز عاجل تری برای جنبش زنان قلمداد شود. از این منظر است که ما مدافعان حقوق برابر در آستانه 22 خرداد، سالگرد روز همبستگی زنان ایران، با توجه به شرایط بغرنج و پیچیده جامعه و با وجود رنجی که از خشونت های اعمال شده به اقشار مختلف در قلب دردمندمان داریم، از یک سو به مسئولان کشور هشدار می دهیم که این برخوردها و خشونت های نابخردانه برخی از مسئولان امنیتی، کل جامعه را در معرض تنش شدید قرار خواهد داد. و از سوی دیگر به پاس فعالیت های تعمیق یافته جنبش زنان در قالب «طرح آموزش چهره به چهره» در شناخت قوانین تبعیض آمیز و جمع آوری یک میلیون امضاء، و مقاومت مداوم، یکپارچه و آهسته و پیوسته ای که جنبش زنان طی یکسال اخیر در قالب کمپین های مختلف پی گرفته، همچنین به منظور تداوم و تثبیت فرایند همین تلاش ها، امسال (1386) سالروز 22 خرداد را به جای تمرکز بر کنشی اعتراضی به صورت برگزاری تجمع در یک میدان و در یک شهر، با پی گیری و گسترش روش «گفتگوی چهره به چهره» که جنبش زنان پایه گذارده، خواسته های خود را در تمام کشور همچنان تکثیر می کنیم.ما به این طریق (یعنی تغییر آگاهانه روش خود به منظور تثبیت دستاوردهای ارزشمند یک سال گذشته) نشان خواهیم داد که تحمل و صبوری را برای رسیدن به خواسته های انسانی مان فراگرفته ایم، اما بی شک تا دستیابی به مطالبات بر حق زنان، همچنان به فعالیت و تلاش خود به طرق مختلف ادامه خواهیم داد. در این میان به مسئولان گوشزد می کنیم که اگر به جای پاسخی منطقی و شنیده شدن مطالبات برحق زنان، روندهای خشونت آمیز علیه زنان همچنان تداوم یابد و سیاست های منطقی از سوی مسئولان در جهت تغییر قوانین تبعیض آمیز (به ویژه نابرابری موجود در قوانین خانواده) اتخاذ نشود، بی شک تراکم خواسته های برحق زنان و عدم پاسخگویی به آن، نه تنها زندگی زنان که حیات اجتماعی کل جامعه را دچار بن بست های علاج ناپذیری خواهد کرد. اسامی امضاء کنندگان این بیانیه به ترتیب حروف الفبا (با نام کوچک):
آتوسا تقی نیا / آذر امینی / آراز امين ناصري / آرتا داوری / آرش بهمنی / آرش حافظی / آرش شکرلو / آرش عاشوری نیا / آرش ناطقی / آرش کیا / آرمان فدایی / آزاده احمدی ابحری / آزاده بنایی / آزاده ثبوت / آزاده خسروشاهی / آسیه امینی / آمنه شیرافکن / آوا زمانی / آیدا قجر / آینده آزاد
ا.م. شیزلی / ابراهیم عبدالله زاده / ابراهیم مددی / ابوالفضل قاسمی / احترام شادفر / احسان رمضانیان / احسان صلح جو / احسان نوروزی / احمد سیف / احمد عشقیار / احمد فاتحی / احمد فرهادی / احمد ميناب / احمد نجات / احمد کیهان / اختای تبریزی / اختر قاسمی / ارژنگ شکرلو / ارسط سعید / ارشیا نوری / اسد زمینی / اسد مزنبی / اسد نوزنابی / اشرف چیتگرزاده / اشرف خسروی / اعظم مهرانی / افرا شکرلو / افسانه گودرزی / افسانه وفایی / افسر خدیوی / افشین امیرشاهی / اقبال مهاجرانی / اقدس مرعشی / المیرا علی حسینی / الناز انصاری / الناز ناطقی / الهام رضامند / الهام قصیدیان / الهام قیطانچی / الهه امانی / امید ایران مهر / امید حبیبی نیا / امید معماریان / امیر امیرقلی / امیر عباس نخعی / امیر غلامی / امیر یعقوبعلی / امیلی امرایی / انوشه شهسواری / اوکتای داراب زند / اکبر زرگر / اکبر عطری / اکبر گنجی / ایزد جابری / ایوا سلیما
بابک احمدی / باربد گلشیری / بامداد یاحقی / بامداد غلامی / باوند بهپور / بتول دولتخواه / بردیا حیدری / بلال مرادویسی / بهار بهساز / بهار محمد قلی پور / بهاره فامیلی / بهاره میرزاحسین / بهاره ورهرامي / بهاره هدایت / بهداد بردبار / بهرام سپاسگزار / بهروز خلیق / بهروز فدائی / بهزاد مهرانی / بهزاد کریمی / بهمن احمدی امویی / بهناز توفیقیان / بهناز شکریار / بهنود بدلی / بیتا طاهباز / بیتا منصوری / بیژن اقدسی / بیژن پیرزاده / بیژن مشاور / بیژن مهر / بینا داراب زند
پرتو نوری علا / پرستو اله یاری / پروانه وحیدمنش / پروشات شکرلو / پروین اردلان / پروین اشرفی / پروین ضرابی / پریچهر خداپرست / پریسا احمدیان / پریسا الوند پور / پریسا شکورزاده / پریسا شیبانی / پریسا فروغی / پریسا مرعشی / پریسا کاکائی / پریناز نعیمی / پریوش نوروز / پژمان خرسند / پگاه سجادی / پویا پویایی / پوریا امیرفیض / پویان سرداری / پویان شیروانی / پویش عزیزالدین / پیمان محتشمی / پیمان ملاز
تارا سپهری فر / تارا نجداحمدی / ترانه بنی یعقوب / ترانه روستا / تقی رحمانی
ثریا کیانی / ثریا یعقوبی
جعفر حسین زاده / جلوه جواهری / جمشید قرجه داغی / جمیله داوودی / جواد صفوی زاده / جواد لگزیان / جواد موسوی خوزستانیحجت منتظری / حدیث جاودانی / حسام شیرازی / حسن جعفری / حسن درویش پور / حسن زهتاب / حسن عرب زاده حجازی / حسین جاوید / حسین میرکریمی / حسین ورجاوند / حماسه غفاری / حمید احمدزاده / حمید رستمی / حمید سرداری / حمید گل محمدی / حمیدرضا رمضانی / حنيف مزروعيخدیجه مقدم / خلیل مومنی
داریوش اسفاری / داریوش مرادی / داریوش مستوفی / داوود اشرفی / داوود رضوی / داوود نوائیان / درود. د. مجلسی / دلارام علی
راحله درخشان / راحله عسگری زاده / ربابه جلیل نژاد / رزا قراچورلورضا جوشنی / رضا خندان / رضا سیدی / رضا قلی زاده / رضا گنجی / رضا گوهرزاد / رضا کاويانی / رضا کوشکی / رضوان مقدم / رضوانه حقیری / روجا باطبي / روجا بندری / روحی افضل / رودابه مختاري / روشنک زین العابدینی / روشنک قریشی / رویا پاکزاد / رویا صحرایی / رویا طلوعی / رکسانا ستایش / ریحانه حقیقی
زارا امجدیان / زری سالاری / زری تبایی /زهرا حق دوست / زهرا صادقی / زهرا علی کردی / زهرا مالکی / زهره ارزنی / زهره اسدپور / زهره امین / زهره عبدالله زاده / زهره مالکی / زهره مجدزاده / زیبا لاهیجی / زیبا میرحسینی / زینب پیغمبرزاده / زینب ساداتیان
ژاله سالاری / ژیلا بنی یعقوب
ساچلی افلاکی / سارا اسمی زاده / سارا اكبر فلاح / سارا امیدی / سارا ایمانیان / سارا باطبي / سارا حلم زاده / سارا داودیان / سارا لقایی / سارا لقمانیپ / سارا محمدی / سارا کرمانیان / ساره سالاری / ساسان میزبان / سام الدین ضیایی / سامان رسول پور / سامان صفرزایی / سپیده پور آقایی / سپیده کوشا / ستار امینی / ستاره سجادی / ستاره عليدوستي / ستاره هاشمی / سجاد نیکنام / سحر افاضلي / سحر سجادی / سحر قنواتی / سروه مرادویسی / سعيد شعباني ركن وفا / سعید پورحیدر / سعید ترابیان / سعید حاتمی / سعید عباسپور / سعید غفاری / سعید قاسمی نژاد / سعید کلانکی / سعیده امین / سلماز مقدم / سمانه فدایی / سميرا اكبر فلاح / سمیرا کلهر / سمیه رشیدی / سمیه فرید / سمیه منصوری / سهیل آصفی / سهیلا بسکی / سهیلا تنباکوزاده / سهیلا عسگری / سودابه سیرجانی / سوسن طهماسبی / سولماز شریف / سونیا غفاری / سیامک الیاسی / سیامک سلطانی / سیامک طاهری / سیامک فرید / سیامک کلهر / سیاووش طاهری / سید فرید حسینی زاده / سیمین امینی / سیمین بهبهانی / سیمین دخت فامیلی / سیمین مخبر / سیمین مرعشی / سیمین وخشورپور
شادی جنتی / شادی صدر / شاهرخ قديمی / شایا شایق / شبنم کاظمی / شعله شاهرخی / شفیق خانبانی / شهاب میرزایی / شهرام آقامیر / شهرام شیدایی / شهرزاد هاشمی / شهره موحدی / شهلا انتصاری / شهلا لاهیجی / شهلا محسنی / شهلا موبینی / شهلا کریم الدینی / شهین شکاری / شهین محمدی / شهین منصوری / شکوه میرزادگی / شیرین امیری / شیرین عبادی / شیرین موسوی / شیرین مومنی / شیرین کریمی / شیما فرزاد منش / شیما کلباسی / شیوا بدیهی / شیوا مقدم / شیوا نظر آهاری
صادق نوابی / صادق کار / صبحناز داراب زند / صدیقه زارعی / صدیقه مقدم / صدیقه کشاورز / صفار ساعد / صفورا نوربخش / صنم دولتشاهی
طاهره میثمی / طلعت تقی نیا
عارف قراخانی / عاطفه جعفری / عباس عاقلی اده / عباس مخبر / عبدالله مومنی / عذرا حقیقت طلب / عرفان ایرانی / عزت السادات گوشه گیر / عسگر داوودی / عسل اخوان / عطیه وحیدمنش / عفت ماهباز / علی اخوان / علی اصغر رمضانپور / علی افشاری / علی اوقانیان / علی اکبر خسروشاهی / علی اکبر موسوی خوئینی / علی پور نقوی / علی رضا اخوان / علی روزبهانی / علی صمد / علی عبدی / علی فتوتی / علی قاعدی / علی محمودی خواه / علی مختاری / علی معظمی / علی کلایی / علیرضا جباری / علیرضا عسگری / علیرضا کرمانی
غزال شولی زاده / غزال کیهان فر
ف. تابان / فائزه زند / فاطمه حسن پور / فاطمه خشرو / فاطمه سرابُستانی / فاطمه مقدم / فاطمه نجاتی / فاطمه کیان ارثی / فتانه فراهانی / فتانه میرزازاده / فخری شادفر / فخری نامی / فراز یکیتا / فرانه سید سعیدی / فرانک فرید / فرح طاهری / فرخ نعمت پور / فرخنده احتسابیان / فرزاد الهی / فرزاد جاسمی / فرزانه رسولی / فرزانه طاهری / فرزین امیری / فرشاد شعبانی / فرشاد طالبی / فرشته اسدی / فرشته نورایی / فرناز سیفی / فرنوش تهرانی / فرهاد داوودی / فرهاد مجدآبادی / فرود سیاوش پور / فروغ قره داغی / فريبا مرادی گلوشجردی / فریار نیکزاد / فریبا اسدی / فریبا داودی مهاجر / فریبا شریعتی / فریبا مقدم / فرید هاشمی / فریده اسدی / فریده پورعبداله / فریده غائب / فریده یزدی / فریناز آزاده فر / فواد ابراهیمی / فیروزه رمضان زاده / فیروزه مهاجر
کاظم علمداری / کاظم متولی / کامران زمانزاده / کامران طاهباز / کاوه داد / کاوه رضایی / کاوه مظفری / کتایون فراهانی / کتی حکی / کریم شمبیاتی / کوروش جنت / کوروش خردمنش / کوهیار گودرزی / کیانوش سنجری / کیانوش یاسایی / کیوان صمیمی / کیوان مهرگان / کیومرث حکیم / کیومرث کاویانی
گلاله بهرامی / گلبانو حقیقت / گوهر بیات / گوهر تقوایی / گوهر شمیرانی / گیتا طاهباز / گیتی پرویزی / گیلان نصیری / گیلدا فرید مجتهدی
لادن کریمی / لقمان قدیری / لیلا اصلان / لیلا توکلی / لیلا رحیمی بهمنی / لیلا شیرنژاد ایرانی / لیلا عسگری / لیلا ملاحی / لیلی فرهادپور / لیلی مظاهری / لیونا عیسی قلیان
مارال فرخی / مازیار سمیعی / مانا طلوعی فر / مانی حکیم / مجتبی رزمی / مجید تولایی / مجید عبدالرحیم پور / مجید ملکی / محبوبه بیات / محبوبه حسین زاده / محبوبه عباسقلی زاده / محبوبه ورمزیار / محبوبه کرمی / محبوبه محبی / محسن عامری / محمد استکی / محمد اسدی / محمد آشوری / محمد افراسیابی / محمد بهزادی / محمد رستمی / محمد مصطفوی / محمد معتمدی / محمد مهدی یوسفی / محمد مهدیان / محمد میلانی / محمد هادی شکرریز / محمدرضا سعادت نژاد / محمدرضا نظری / محمدصادق اصغری / محمدعلی مختاری / محمود ستوده / مرتضی تقی پور / مرتضی سجادی / مرتضی صادقی / مرجان نمازی / مرضیه بخشی زاده / مرضیه بهارستانی / مريم نظام / مریم شعبانی / مریم اسفاری / مریم افشار / مریم بهرمن / مریم بیدگلی / مریم پارسی / مریم حسین خواه / مریم رضایی / مریم سطوت / مریم ضیاء / مریم مالک / مریم محمدی / مریم مختاری(حسین زاده) / مریم مصلی / مریم مظلوم پور / مریم ملک / مریم میرزا / مریم کسایی / مریم یاسمین / مریم یوسفی / مژگان پیرزاده / مژگان تقی نیا / مژگان جعفریان / مژگان ملکیان / مستوره برادران نصیری / مسعود شکوری / مصطفی تنها / مصطفی رضیئی / معصومه رحیمی / معصومه لقمانی / ملیحه رزازان / ملیحه محمدی / منصور حیات غیبی / منصوره شجاعی / منصوره فتوره چی / منوچهر فاضل / مهتاب مقیمی / مهدي آدينه سردار / مهدي افشار نيك / مهدی احمدی دیبا / مهدی خان بابا تهرانی / مهدی زارع / مهدی صفاریان / مهدی فتاپور / مهدی مجتهدی / مهدی محسنی / مهدی مومنی / مهدی یوسفی / مهدیه پورشاد / مهراد درویش پور / مهران حمزه ای / مهرانگیز کار / مهرداد بزرگ / مهرداد درویش پور / مهرداد شهلایی / مهرداد ملکی / مهرنوش اعتمادی / مهرو ملالی / مهسا جزینی / مهسا ملالی / مهشید راستی / مهلا آلیان / مهناز بدیهیان / مهناز مهرابی / مهین اسرانی / مهین امامی / مهین سلیم خان / مهین علی بابایی / مهین گرجی / مونا محمدزاده / میترا ترابی / میترا روشن / میترا شجاعی / میرا قربانی فر / میرمحمد یگانلی / مینا پورآقایی / مینا ربیعی / مینا نقش نژاد / مینا کشاورز / میهن امیدوار
نادر حاجی محسن / نادر کهن / نادراحمدزاده / نازلي نمازي / نازلی فرخی / نازنین فرزانجو / نازنین کاظمی / ناهید جعفری / ناهید خیرابی / ناهید موسوی / ناهید میرحاج / ناهید کشاورز / نجمه رسیدی / ندا جعفریان / ندا جلايي / نرگس جودكي / نرگس سرداری / نرگس طیبات / نرگس محمدی / نسرین افضلی / نسرین چنگیزیان / نسرین ستوده / نسیم سرابندی / نغمه صحراگرد / نفیسه محمدی / نگار آزموده / نگار انسان / نگار مرتضوی / نوشابه امیری / نوشین احمدی خراسانی / نوشین جعفری / نوشین کشاورزنیا / نیره توحیدی / نیلوفر انسان / نیلوفر بیضایی / نیلوفر گلکار / نیلوفر مهدیان / نیلوفر نادریان / نیلوفر کشمیری / نیما قاسمی / نینا مرتضوی / نیوشا درخشان / نیکان روستایی
وجیهه مقدم / وحید بهمنیان / وحیده مولوی / وهاب انصاری / ویدا بیگلری / ویدا حاجبی / ویدا محمدخانی
هاجر سعیدی نژاد / هاله اگنج / هاله سلحشور / هانا دارابی / هانی باکر / هانیه سلیمی / هدا امینیان / هدی کیانی راد / هدیه بلیغ / هژیر پلاسچی / هما خداوردی / هما مداح / همایون نامی / هنگامه شهیدی
یاسمن دادور / یاسمین داداشی / یاسی میهماندوست / یاشار گرمستانی / یاور خسروشاهی / یوسف رشوندی سرداری / یوسف صفاری
اسامی حامیان این بیانیه به ترتیب حروف الفبا (با نام کوچک):
آبتین رسولیان / آرش رسولیان / آلیس آواکمیان / آناهید آواگمیان / آنیتا ملک / اسماعیل مولودی / افروز بحرائی / الهام رفیع زاده / امیر حسین اعتمادی / امیرعباس نخعی / امین احمدیان / انوشه ضرغام / بهمن امیر حسینی / بهمن امینی / بهناز علی پور / بیتا جمال پور / پویا نعیمی / ترانه روستا / تینا افشاری / جعفر رسولی / حسین باقرزاده / حمیدرضا حسینی / حنیف یزدانی / حوریه خسروشاهی / خسرو جاهد / دامون گلریز / سارا بیگ محمدی / سپهر شکوهی / سحر ابوالنصر / سهیلا جوادزاده / سیمین دها / سیمین نصیری / شهناز علی پور / شهلا شفیق / شیرین ناجی / صبا شکوهی / طاهره خسروشاهی / علی دادرس / علی قائدی / علی نیکونسبتی / علی وفقی / فاطمه مقدمی فر / فربد توکلی / فرزانه موثق نژاد / فرشته مولوی / فرهاد مرادیان / فریده خسروشاهی / کیانا اردستانی / گلاله محمدی / لیلا انصار / لیلا عرب فشاپویه / مجتبی باستانی / محمد جواد خردمند / محمد هاشمی / محمد کریمی کاشانی / مرضیه سپیدبار / مريم خياباني/ مریم خسروشاهی / مریم کاشی / مسعود بهنود / معصومه آموزگار / منیره برادران / مهدی عربشاهی / مهناز ایرانی / میر سام لطفی زاده / مینا مالکی / ناهید جباری / نجمه نجدی / نرگس خسروشاهی / نیلوفر دهنی/ نیما مولانی / ویدا تقدس / هادی فرنود / هادی ناصری / هاسمیک یوسفی آزادخان / هایده توکلی / هایده مغیثی / هژبر عصاره / یاسر بهرامی / یاسمن تورنگ

Thursday, June 7, 2007

خلايق هرچه لايق
دوست و همپيمان محمود احمدی نزاد

Tuesday, May 29, 2007

به جهت خنده و شادی خلق الله


رئيس جمهور روز گذشته در حالي که گفت وگوي ايران و امريکا بر سر مساله عراق در جريان بود اعلام کرد که اين گفت وگو بعد از 40 بار درخواست اين کشور صورت گرفته است

Monday, May 28, 2007


ساليان سال است که ارتش و پليس اسراييل از دستبند های پلاستيکی در دستگيری اعراب (و فقط و فقط اعراب) استفاده می کند. این دستبند ها دست را زخمی می کنند و جلوی گردش خون را هم می گيرند. گروه های حقوق بشری زيادی به استفاده از این دستبند ها اعتراض کرده اند. امروز در عکس های جمع آوری معتادان "خطرناک" ديدم که پليس ایران هم از همين دستبند ها استفاده می کند. چيز هايی که ایران از اسراييل می آموزد يکی دو تا نيستند

Nazli Kamvari .

Sunday, May 27, 2007

کيهان مدافع حقوق شهروندی

به بهانه مبارزه با تروريسم پليس انگليس از اختيارات زمان جنگ برخوردار مي شودتوني بلر نخست وزير انگليس درصدد است به بهانه مبارزه با تروريسم به پليس اين كشور اختيارات زمان جنگ بدهد.به گزارش ايسنا به نقل از روزنامه ساندي تايمز، توني بلر درصدد صدور قوانين جديد ضدترور تا قبل از پايان دوران نخست وزيري اش است، كه براساس آن به پليس اين كشور اختيارات زمان جنگ داده مي شود و پليس مي تواند مردم را متوقف كرده و مورد بازجويي قرار دهد.اگر مظنونان به دستور پليس توجه نكنند يا از پاسخگويي خودداري كنند مي توانند متهم به جنايت و يا پرداخت جريمه تا 5000پوند محكوم شوند. پليس همچنين اختيار متوقف كردن افراد و تفتيش آنها را دارد اما حق ندارد از آنها درباره هويت يا تحركاتشان بازجويي كند. تاكنون چنين اختياراتي بجز در مواقع جنگي به پليس انگليس داده نشده بود.فعالان آزادي هاي مدني با محكوم كردن اين اقدامات پيشنهاد آن را يكي از بدترين اقدامات در نقض آزادي هاي مدني پس از جنگ جهاني دوم دانستند

Tuesday, May 22, 2007

مثل سگ هار افتادن به جان مردم

Iranian Police behaves violently .
Tehran police Violance




http://www.almozakhraf.blogfa.com/
دستاورد مهرورزي ؛ داود روشني
مردم از مرد بد نامردم ؛ احسان مهرابي
ذبح انسانيت ؛ فزيد مدرسي
رافت اسلامي را عشق است ؛ شهر من
مهرورزي مدل جديد ؛ نيك آهنگ كوثر
از ديو دد مللولم ُ انسانم آرزوست ؛ قم امروز
شما موفق شده ايد ، من ترسيده ام ؛ رضا سيدي
از ماست كه بر ماست ؛ روشنك
ساده نيست ؛ پرستو دو كوهكي
انسانيت قرباني امنيت ؛ اميد ايران مهر
ما ايراني ها تا خون نبينيم ؛ آزادي براي مردم
از اندوه بميريد ؛ حمزه غالبي
جناب سروان فقط انسان باش ؛ سرزمين رويايي

Monday, May 21, 2007




طرح نامني اجتماعي ؛ سهام بورقاني
انسان گرگ انسان است؛ مريم شباني
ما كجا زندگي؛ فهيمه خضر حيدري
حاكميت وحشت ؛ محمد جواد روح
از ايران خسته شدم ؛ ميترا خلعتبري
فراخوان عمومی برای محکوم کردن توحش ؛ محمد يزدان پناه
ما محصول استبداديم؛ حميد مافي
ظالم يا مظلوم ، كدام مقصرند؟ روزبه مير ابراهيمي
از توحش بيزارم ؛ جمهور
هنوز ايران ، هنوز توحش ؛ مسعود رفيعي
درگيري خونين ؛ سعيد پور حيدر
شخصيت انسانها ؛ امير عليزاده
پاي لب گور انسانيت ؛امير همايون پاكبين
از بدحجابي تا صورت خونين، يك تار مو فاصله هست؛ مژگان جمشيدي


درست چند قدم مانده به دفتر روزنامه اعتماد ملی، گوشه اي از ميدان شلوغ هفت تير، زن بدحجاب اینک در مقابل پلیس کاملا حجاب از سر برداشته البته نه به اختیار که اینک خون روانه شده بر صورتش مجال نگاه داشتن حجاب و حفظ شرع را نمی دهد. جناب آقای سردار احمدی مقدم نه به احترام شما که از ترس شما فردا این عکس را در روزنامه اعتماد ملی کار نمی کنند.
سردار نه به احترام شما بلکه از هراس است که عکس سر و روی خونین این زن در صفحات هیچ روزنامه ای چاپ نمی شود اما اجازه دهید ، عکسی که هراسان به دفتر روزنامه رسیده و ما نيز هراسان از كنار اين حادثه قلم پنهان كرديم را یک دل سیر در فضای مجازی نگاه کنیم و خون گریه کنیم.
سردار! خیالت راحت، این عکس در روزنامه چاپ نمی شود، فقط اجازه بده در این گوشه مجازی، نترسيم و خون گریه کنیم، باقي همه مردمي هستند كه در سطح شهر پارچه های تقدیر از عملکرد نیروی انتظلامی زده اند و مي دانند ما فقط سياه نمايي مي كنيم و بس



وقتي عکس ها سخن مي گويند
نمونه اي براي بازخواني يک حکومت مطلوب - دوشنبه 31 اردیبهشت 1386 [2007.05.21]
مريم کاشانيm.kashani@roozonline.com
نحوه برخورد با به اصطلاح "اراذل و اوباش" آينه تمام نماي شيوه مطلوب بنيادگرايان ايران است. بي جهت نيست که روزنامه هاي کيهان، رسالت و جام جم آن را "تحسين برانگيز" مي خوانند و خواستار تداومش مي شوند، سعيد مرتضوي انجام آن را تاييد مي کند، فرمانده نيروي انتظامي از ادامه اش خبر ميدهد و مصطفي پور محمدي، وزير کشور از رضايت 60 درصدي مردم از آن مي گويد. شيوه اي که دفتر سياسي جبهه مشارکت ايران آن را "نقض مکرر قانون و خدشه‌دار شدن آشکار حقوق شهروندان" مي خواند؛ و روزنامه هاي کشور درباره اش مي نويسند: "مردم امنيتي مي‌خواهند كه آرامش به دنبال داشته باشد وگرنه خود برقراري اين امنيت، نوعي ناامني است".[هم ميهن]
سردار پاسدار اسماعيل احمدي مقدم اعلام کرده است: "نشان دادن اراذل و اوباش به مردم و چرخاندن آن‌ها در محله ها، با نظر موافق دادستان تهران صورت گرفته شده بود". امري که سعيد مرتضوي نيز برآن صحه مي گذارد ولي جبهه مشارکت ان را چنين مي بيند: "مقابله با امور و پديده‌هاي ناهنجار حتي برخورد با اراذل و اوباش و قانون‌شکنان که در ضرورت مقابله با آن جاي ترديد نيست، نبايد توجيهي براي اعمال خشونت و زير پا گذاشتن علني قانون توسط مجريان و ضابطان آن باشد". .
اصلا به من چه ربطي دارد كه مثل ديوانه ها به يك گوشه خيره شوم و هي گوشه لب گاز بگيرم از
كلمات ركيكي كه مثل مور و ملخ از تن زنان شهرم بالا مي رود، بگذار انقدر مردهاي هيز و هوس باز شهرم ، دخترك را در كوچه هاي خلوت ، هو كنند و حالا تا دختر به خودش بيايد ، يك چندش لعنتي بماسد روي تنش ، درست همانجايي كه مردك رد دست پر شهوتش را مثل استخوان يك مرده ، بر آن گذاشت و چشم هيز وحشي اش را بر آن كاشت و رفت.
اصلا به من چه ربطي دارد كه دخترك، تذكر پليس ميدان هفت تير يا هرجاي ديگر اين خراب شده را گوش نكرد ، بگذار آنقدر روسري اش را تا فرق سر ببرد بالا و حالا تا به خودش بيايد يك نفرت لعنتي بماسد روي دلش و خوني هم روي ساق پايش، درست همانجايي كه پليس رد لگد پر خشونتش را مثل يك استخوان مرده بر‌آن گذاشت و زخمي بر آن كاشت و رفت.
من امشب مهمان دوستانم در دنياي مجازي ام و اصلا به من ربطي ندارد كه جاي چنگ دست هاي پرشهوت آن مردك هيز، چندش آور تر است يا جاي لگد آن پليس غيرتمند.
مهم آن است كه من از بازي عقب نمانم و صف آناني كه تاثيرگذار ترين هاي زندگي ام بوده اند، طولاني تر از صف تاثيرگذار ترين هاي زندگي ديگران باشد.
بازي از اين قرار است كه هريك از اهالي وبلاگستان، بايد كنكاشي در گذشته و حالش كند و آنگاه از تاثير گذارترين هاي زندگي اش بگويد، باشد، من هم بازي اما هر چه كردم تا جر بزنم و يواشكي يك ليست عريض و طويل را رو كنم و بازي را ببرم نشد.
آخر اگر از تاثير گذاران ديروز زندگي ام بگويم شايد در گور و تاريخ خجالت بكشند كه امروزم اين است، پس بگذار از تاثير گذاران امروز زندگي ام بگويم كه هيچ كس را از آن شرمي نيست:
آفتابه قرمزي كه اين شبها به گردن اراذل و اوباش شهرم آويزان است، از تاثيرگذارترين هاي امروز من است ، به خصوص اگر برادران نيروي انتظامي با ماسك هاي سياه و رعب انگيز، فرمان مكيدن لوله اين آفتابه توسط اشرار را صادر كنند.
چرا كه مهمترين و تاريخي ترين اثراين آفتابه اين است كه در فرايندي غريب ، مردم يك كشوري ، دلشان براي اشرار كشورشان بسوزد و آنگاه كه تحقير شدن ها و ضجه زدن ها و خونين شدن ها و زير دست و پا له شدن ها و التماس هاي اشرار را مي بينند، به ناگزير براي اشرار شهرشان هم اشك بريزند.
از دوستان خوش فكر و روشن فكرم( سیامک قاسمی ، احسان عابدي ، نسترن ، ميرا ) عذر مي خواهم كه قاعده بازي را برهم زدم و رغبت شان براي دعوتي ديگر را در هم ريختم. ببخشید که بازی خونین شد.
شاید امشب وقت نوشتن نبود، يا شايد به گاه تلخي بايد خسبيد و دم بر نياورد

فراخوان عمومی برای محکوم کردن توحش

بوی خاک
این عکس و این توحش هیچ جای سخنی باقی نمی‌گذارد. آیا شخصی در این ملک وجود دارد که این صحنه را ببیند و وجدانش به درد دو عالم گرفتار نشود. کجایند مدعیان عدل علی و پیروان امام عدل که هنگامی که یارانش خلخال از پای دخترک یهودی دریدند گفت «اگر مسلمانی از این درد بمیرد، حق است».

این یک فراخوان است. کافیست هرچه «یلدا بازی» و «چهارشنبه‌سوری بازی»، «بازی» کردیم. بس است هرچه غصه مدرنیته و اخلاق و سنت و اصلاح‌طلبی و محافظه‌کاری و ...... را خوردیم. غصه من، این «انسان»‌های گوشت و پوست و خون دار مقابل چشمان ما هستند که در حال «نابودیند». این فراخوانی است برای به پا خواستن در برابر «ظلم» و محکوم کردن و ابراز نفرت از «توحش». توحشی که سکوت در قبال آن از عهده «انسان» ها خارج است. پس اگر «انسانید»، بنویسید و نفرت خود را از این «توحش» که به حریم مقدس «آزادی و انسانیت» دست درازی کرده اعلام کنید.
بوی نفی انسانیت - مسعود رفیعی طالقانی شخصیت انسان‌ها - امیر علیزاده پای لب گور انسانیت - امیرهمایون پاکبین بيزاري از ناتواني براي تغيير اوضاع - بي‌بي مهتاب ببخشيد كه بازي خونين شد - مسيح علي‌نژاد طالبان در تهران - امير چه مي‌خواستيم و به چه رسيديم - ياسر انسان، گرگ انسان - مريم شباني اسلام طالباني - حنيف مزروعي فاجعه هفت تير - سرزمين من امنيت خونين - مرجان نمازي جمهوري وحشت - فرهمند كجايند شيعيان علي؟ - مجاهدت خشونت خشونت است و پليدي پليدي - اميرمسعود وحشي،وحشي‌تر،‌وحشي‌ترين -درون و برون نقاب انسانيت بر چه پيكري؟ - سميك ميدان را نبايد خالي كرد - من مثل هيچكس پيام‌آوران امنيت طالباني - سيامك قاسمي ديروز امروز و شايد فردا - پابرهنه در بهشت حركت وبلاگ‌نويسان ايراني عليه خشونت پليس - كمانگير روايت ماجرا - آرتين كجا زندگي مي‌كنيم؟ - فهيمه خضرحيدري هفت تير بوي خون مي‌داد - سعيد پورحيدر آقاي دادستان محترم - بازهم از سر نو از توحش بيزاريم - جمهور يك تار مو فاصله - مژگان جمشيدي از ايران خسته شدم - ميترا خلعتبري ناامني اجتماعي - سهام‌الدين فراهاني درگيري شديد پليس و زنان - پرستود دستاوردهاي مهرورزي - داود روشني از ماست كه بر ماست - روشنك خون بازی - میرا یک بازی از جنس درد - دغدغه‌های گمشده وقتی وقاحت به اوج خودش می‌رسد - علی عبدی صهیونیست‌ها در خیابان‌های تهران - فریبا پژوه دوشنبه - الناز مظاهری دریغ است ایران - کوروش ضیابری غلط می کنی نری بهشت - حرفهایی از روی سادگی تا خون نبینیم لب به اعتراض نمی‌گشاییم - آزادی برای مردم خاک بر سر من - ذهنیات یک ادوارد بلوم 28 سال تلاش برای سرکوب جامعه - روی مدار زندگی نامه‌ای به احمدی مقدم - نرد انسانیت قربانی امنیت - اوهام جناب سروان فقط انسان باش - سرزمین رویایی سرکوب عریان و بی‌وقفه - خرس مهربان درگیری خونین - قیمت آزادی Woman brutally beaten - امین ترابی بدون شرح - پرگاس از اندوه بمیرد - حمزه غالبی اینک توحش - یحیی مسعودی‌نژاد ظالم یا مظلوم؟ کدام مقصرند؟ - روزبه میرابراهیمی مردم از مرد بد نامردم - احسان مهرابی مهرورزی مدل جدید - نیک‌آهنگ کوثر ذبح انسانیت و اخلاق - فرید مدرسی شما موفق شده‌اید، من ترسیدم - رضا سیدی ساده نیست - بازهم از زن‌نوشت آقایان آقایان - ترنج دوباره قرون وسطی - مصطفی رسته‌مقدم آیا واقعا حق ما این نیست؟ - کمترین کدام عدالت؟ کدام آزادی - میرزا پیکوفسکی این دل آبگینه و این همه خون - ملکوت کوروش بخواب که بیدار بشی خونت را می‌ریزند - شهر من توحش - پخمه عاقبت ساتوري كه بالا رفت - رحيم حسيني امنيت ضد امنيت - مسافر كوير تهران بوي تعفن مي‌دهد - مريم پارسي پس از عدالت‌محوري - سعيده آقاخاني از ديو و دد ملولم و انسانم آرزوست - قم امروز مي‌توانيم در برابر ظلم بايستيم اگر بخواهيم - دخترك آوازه‌خوان بوي خون، بوي جنون - همان هميشگي اين ملت تا كي بايد با اجبار زندگي كنند؟ - شادي جمهوري اسلامي ايران - حاج‌علي تيفوسي رنگ رخسار - گفت‌وگوي اصلاحي از زبان پيامبر - محمدمهدي نعمتي جنون پليس - چيزخل رافت اسلامي را عشق است - حامد برزخ شيرين - نيمه غايب سکوت فریاد می‌کشد - خاکستر جاوید خیابان‌های خالی از زن و دختر ایران - منیرو روانی‌پور فصل تن دادن به نابرابری - نصور تقی‌پور نیروی مثلا حافظ جامعه - مرتضی میری باور کنیم؟! - و اما امروز مرگ به از این ذلت - سینره کسی می‌آید؟؟؟ - گلی وای اگر.... - remember این صحنه در یک کشور اسلامی اتفاق افتاده است - مرتضی فلاح چندگانه ها - صدای مردم سراسر دروغ - سعید ذبح شرعی انسانیت - حسین آذربایجانی این ناکجا آباد به هیچ‌جا شبیه! - از کوچه باغ ارغوان تا کی سکوت؟ - شکنجه شیرین

Friday, May 18, 2007

جشن خشونت
بيژن روحانی
قلع‌وقمع دار و دسته "اراذل و اوباش" در تهران توسط پلیس. می‌شود تاریخ را از زیر تصاویر برداشت. تصاویری که برملا کننده تبدیل خشونت به یک بازی و نمایش همگانی هستند
حمله شبانه مردان نقابدار، به خانه "لات و لوت"‌های تهران، بیرون کشیدن آنها از خانه زیر رگبار مشت و لگد ، تحقیر کردن، با آفتابه‌ای برگردن دور محله گرداندن و غیره.
تصاویر را شاید بسیاری دیده باشند. اما می‌شود تصاویر را به قصد خواندن علامت‌ها و متن‌های درونش دوباره خواند و صداهایی را که از وسط تهران به گوش می‌رسد دوباره شنید.
تحلیل‌های سیاسیمثل هر حرکت اجتماعی، بسیاری از اقدام جدید پلیس تهران برداشت‌هایی سیاسی کردند. تفسیرهایی که می‌تواند درست یا نادرست باشد. پس از حمله به تجمع کارگران، معلمان و سپس آغاز برخورد گسترده با آن چه که "بدحجابی" خوانده می‌شود و انتشار یکی دو فیلم در اینترنت که نشان دهنده چگونگی دستگیری زنان و دختران بود، پلیس زیر فشار این انتقادها قرار گرفت که به جای برقراری امنیت و مبارزه با تبهکاران یا آنان که به اصطلاح در ایران "اراذل و اوباش" نامیده می‌شوند گریبان زنان و دختران را گرفته و با آنها خشونت ورزی می‌کند

Thursday, May 3, 2007

مرگ کارگر افغان 'در اثر ضرب و شتم توسط پلیس ایران'

منابع دولتی در هرات تایید می کنند که یک کارگر مهاجر افغان که 'بعد از ضرب و شتم توسط پلیس ایران' از این کشور اخراج شده بود، در بیمارستان درگذشت.
به گفته این منابع، سه مهاجر اخراجی دیگر نیز، در جریان آنچه ضرب و شتم توسط پلیس خوانده شده، زخمی شده اند و هم اکنون در بیمارستان مرکزی هرات بستری هستند
من احساس شرم ميکنم .من در اين مرگ گناهکارم .همونطور که آلمانها در نسل کشی و جنايات نازی ها گناهکار بودند

Wednesday, May 2, 2007

Flickr

This is a test post from flickr, a fancy photo sharing thing.

دفاع جانانه ترکها از سکولاريسم

اردوغان: ترکیه لائیک بوده و لائیک هم خواهد ماند
رجب طیب اردوغان، نخست وزیر ترکیه، امروز ضمن پیشنهاد برگزاری انتخابات پیش از موعد، رأی اخیر دادگاه قانون اساسی ترکیه را «شلیک گلوله‌ای به سوی دموکراسی» خواند. آقای اردوغان، که ریاست دولت را از مارس ۲۰۰۳ بر عهده دارد، امروز گفت حزبش به سکولاریسم پایبند است و دیگران باید به تفاوت‌ها احترام بگذارند. اشاره‌ی او به اعتراض مخالفان نسبت به پوشش اسلامی همسر عبدالله گل بود
.

Tuesday, May 1, 2007

نظر به دروغگوی و بيشرمی بی حد و اندازه ريس جمهور پيشنهاد ميشود لقب کذاب به ايشان اهدا و زين پس وی را محمود کذاب بناميم.
موارد زير به عنوان دروغ شاخدار که هيچ سياستمدار ايراني پيش از ايشان بيان نکرده مطرح ميشود
يکم هاله نور در اطراف ايشان در زمان حضور در مجمع عمومی سازمان ملل
دوم مسئله حجاب زنان و دختران و اعلام عدم دخالت دولت
سوم آوردن پول نفت بر سر سفره مردم
چهارم انکار هولوکاست
پنجم کشف انرزی هسته ای بدست دانشمند16 ساله دبيرستانی

Sunday, April 29, 2007

شرم کنيد آخه


Friday, April 27, 2007

تقديم به ريس جمهور با صداقت


رئيس جمهور ايران می گويد: "دشمنان می ‌خواهند عده ‌ای را با ظاهر نامناسب در جامعه راه بیندازند و پس از برخورد با آنها تبلیغ کنند که در ایران با جوانان برخورد می ‌شود و خمودی و یأس بین جوانان به

وجود بیاورند.

ريس جمهور با ذکاوت لطفا به دشمنان و بدخاهان يک دستی بزنيد و بدحجاب ها را دستگير نکنيد تا امکان تبليغ عليه شما صلب شود به عنوان يک جوان ايرانی اعلام ميکنم بيحجابی باعث شادی و شعف است نه خمودی و ياس
همين

Monday, April 23, 2007

مشاهدات تکان دهنده مادرم از ايران
کيف پول دختر خاله و زن عموم را دزد موتوری زده.گردن بند طلای عمه پدرم را هم زورگير تو خيابون زده و پير زن بيچاره را با مشت زدن.آمار بالای است نه؟
کامران دوست دايم رفته دعوا کرده و بخاطر 5 ميليون ديه 3 سال تو زندان مونده
پسر عموی مامانم
زنش حامله بوده دکتر تشخيص ميده بچه عقب افتادست بايد نوزاد را صقت کنند .بعد عمه خانومی مومنه خواب نما ميشه ميگه علی اومده بخابم اين بچه سالمه نگهش دارين .اونهام تحت تاثير قرار ميگيرند حالا بچه کور و عقب افتاده به دنيا اومده

Friday, April 20, 2007

يعقوب يادعلي، داستان‌نویس، حدود چهل روز است که به دلیل بخش‌هایی از رمانش «آداب بی‌قراری» و یکی دو دیالوگ از مجموعه‌داستان نخست‌اش «حالت‌ها در حیاط»، در یاسوج زندانی‌ست. اتهام او نشر اکاذیب، توهین و افتراست و دادگاه یاسوج، او را از ۲۴ اسفند ۸۵ (در تمام ایام نوروز تا اکنون) به شکل غیرقانونی بازداشت کرده است. این نخستین بار است که یک داستان‌نویس، به دلیل بخش‌هایی از «داستان‌های چاپ‌شده‌اش»، پیش از محاکمه، به «زندان» افتاده است. به دلیل شرایط خاصی که پرونده‌ی او دارد، امنیت «جانی» و روانی یعقوب یادعلی در زندان یاسوج به شدت در خطر است. دادگاه او تا کنون هیچ وثیقه و تضمینی را برای آزادی او را نپذیرفته، و با او به سان متهمی رفتار کرده که ممکن است تبانی کند یا آثار جرم را مخفی کند! خانواده‌ی او تا کنون توانسته‌اند با کمک دکتر صالح نیکبخت، وکیل، و با وساطت انجمن حمایت از حقوق زندانیان (عمادالدین باقی)، نامه‌ای را برای رئیس قوه‌ي قضاییه بفرستند و درخواست کنند که مطابق قانون، پرونده‌ی یعقوب یادعلی به تهران یا یکی از استان‌های هم‌جوار منتقل شود تا در فضایی امن و منطقی، به اتهامات او رسیدگی شود، ولی تا کنون نتیجه‌ای نگرفته‌اند.افزون بر مدعی‌العموم یاسوج، برخی مقام‌های محلی نیز اصرار بر پی‌گیری و مجازات یعقوب یادعلی دارند. خانواده‌ی یعقوب یادعلی و خود او فقط برای این که بتوانند حسن نیت خود را به دادگاه محلی نشان دهند تا آنان نیز در رفع و رجوع پرونده، یا تبدیل قرار بازداشت به آزادی با وثیقه، قدمی پیش بگذارند، از انتشار خبر بازداشت غیرقانونی او که از چهل روز هم گذشته، خودداری کرده‌اند؛ و اکنون، درخواست آنان، بی آن که بخواهند وارد موضوع اتهامات شوند، فقط این است که دادستان کل کشور، یا رئیس قوه‌ی قضاییه، یا وزارت اطلاعات در پایتخت، برای انتقال پرونده‌ی او به تهران یا استانی دیگر، پا پیش بگذارند؛ پیش از آن که خطری جانی متوجه او در زندان یاسوج شود، یا ماجرا به شکل یک هزینه‌ی سنگین بی‌مورد برای حکومت درآید.وضعیت سیاسی چند سال اخیر، متأسفانه به شکلی درآمده که حکومت ایران در رویارویی با هر مشکل داخلی بر اثر اشتباه و یا اقدام ظاهراً درستِ هر شخصی، بلافاصله به سقف بحران و هزینه می‌رسد. ماجرای آقاجری را که فراموش نکرده‌اید؟ یعقوب یادعلی داستان‌نویس است و دادگاه یاسوج و مقامات محلی این شهر، متوجه نیستند که با این کار و اصرار بر آن، ممکن است به سادگی هزینه‌ی سنگینی را بر سر یک موضوع ساده‌ی قضایی، متوجه حکومت کنند. اتهامات یعقوب یادعلی و نسبت‌شان با مستندات آن در متن دو کتاب، اگر در دادگاهی مثلاً در تهران بررسی شود، بیش‌تر مایه‌ی تعجبِ دادگاه خواهد شد تا تداوم بازداشت غیرقانونی او و تقاضای اشد مجازات، چنان‌که در کیفرخواست او آمده است! گویا مقامات قضایی محلی حتا در درک دقیق تفاوت مقاله با داستان و دیالوگ دچار مشکل‌اند و کلمه به کلمه‌ی داستان و دیالوگ‌ها را، عقاید شخصی یعقوب یادعلی دانسته‌اند!کتاب «حالت‌ها در حیاط» در سال ۷۶ با مجوز رسمی وزارت ارشاد منتشر شده و مطابق قانون، شکایت از آن با این اتهامات، موضوعیت قانونی ندارد و مشمول مرور زمان است. رمان «آداب بی‌قراری» نیز در سال ۸۳ و با مجوز رسمی وزارت ارشاد منتشر شد و جایزه‌ی بهترین رمان بنیاد گلشیری و رمان برگزیده‌ی جایزه‌ی یلدا را نیز گرفت. یعقوب یادعلی سی و شش ساله، نه فعال سیاسی‌ست، نه وابسته به هیچ حزب و انجمنی، و نه حتا منتقد و روزنامه‌نگار. او کارمند رسمی و باسابقه‌ی تلویزیون در مرکز یاسوج است و به گواهی جوایز، تایید مدیر مرکز و پرونده‌ی شغلی‌اش، بهترین نویسنده و کارگردان این مرکز است. او اهل یاسوج نیست، ولی سال‌هاست که به ضرورت شغلی، دور از خانواده‌اش که در اصفهان ساکن‌اند، موقتاً در یاسوج زندگی می‌کند. او حتا در عرصه‌ی ادبیات، با همه‌ی موفقیت و شهرت نسبی‌اش، به نویسنده‌ای بی‌حاشیه معروف است که نه در جلسات پرشمار ادبی شرکت می‌کند و نه تن به گفت‌وگوهای ادبی و غیرادبی می‌دهد.نوروز امسال را او به دلیل رمانش در زندان گذرانده و هنوز در زندان است، و تکرار می‌کنم، با توجه به شرایط خاصی که پرونده‌ی او دارد، امنیت «جانی» و روانی او از سوی غرض‌ورزانی که زمینه‌ی تشکیل پرونده برای او را فراهم کرده‌اند، به شدت در خطر است. امیدوارم مقام‌های قضایی و امنیتی پایتخت، به تقاضای یعقوب یادعلی و خانواده‌ی مضطرب و رنجیده‌ی او توجه کنند و خود به سرعت برای انتقال و سپس حل و فصل این پرونده، به شکلی آرام و بی‌هزینه، اقدام کنند. فردا دیرتر از امروز است؛ نگویید نگفتم. خواهش می‌کنم صدای دادخواهی و درخواستِ یعقوب یادعلی و خانواده‌اش را به گوش مقام‌های
قضایی و امنیتی برسانید
متن از وب يايت خابگرد .سيد رضا شکرللهی http://www.khabgard.com/.
اين متن بايد در تاريخ ثبت شود تا آيندگان بدانند شهروندان ايراني با چه اتهاماتي مواجه ميشدند
بخشی از پاسخ کيهان
در عكسي كه روزنامه اعتماد (مورخه 20/1/86) از حسن كريم زاده در كنار چهار كاريكاتوريست
ديگر چاپ كرد يك عامل صهيونيست حضور دارد. اين كاريكاتوريست كه به سبب خلق كاريكاتوري توهين آميز به مقام پيامبر اعظم (ص) در كلوپ انتشارات Denver، نشان و جايزه شجاعت سال 2006 را از «شبكه بين المللي حقوق كاريكاتوريست ها» دريافت كرد. اين نشان و جايزه به يازده كاريكاتوريست دانماركي كه در ميان آنان كاريكاتوريست هتاك به ساحت رسول اكرم (ص) حضور دارد هم اهداء شد. دو نشان شجاعت، به دو كاريكاتوريست ضد دين و هتاك.آيا آقاي كريم زاده طرح موهن كاريكاتوريستي را كه با او عكس يادگاري گرفته هم نديده اند؟! آيا از اعطاي نشان شجاعت به اين طراح الجزيره اي كه براي مطبوعات آژانس يهود طرح هاي زيادي زده است را نديده اند؟! آيا طراح لوگوي روزنامه «شرق» باز هم از حضور عناصر صهيونيست در كنار خود، از هم نفسي با آنان كه ناجوانمردانه پاك ترين بنده حضرت حق را مورد تعرض قرار داده اند، بي خبر است؟! آيا دكتر «روبرت راسل» آلماني و مدير اجرايي «شبكه (آمريكايي) بين المللي حمايت از حقوق كاريكاتوريست ها» را كه اتفاقا ديروز خبر احضار «مانا نيستاني» به مرجعي قضايي را منتشر كرد، دو روزنامه نگاري كه از فعالان لابي صهيونيسم به شمار مي روند، نمي شناسد؟!

Tuesday, April 17, 2007


"Ja, vi elsker", the Norwegian national anthem. This is the 2 verse version that is played every new years eve on norwegian television, at the end of his majesty's annual new years speech

اين نروژی ها سالی 2 يا 3 بار بيشتر سرود ملی را نميشنوند.

خوش به حال بچه هاشون من بدبخت 12 سال مدرسه هر روز اين سرود تخمی سر زد افق گوش کردم و خوندم حالا هم بيشتر از 2 تا 3
خطش يادم نيست راستی 1 مطلب ديگه در مورد سرود ملي. سرود ملي پاکستان به اردو نيست بلکه فارسی است.

يک کارگر اهل لاتويا دو روزه آمده تو باغچه و حيات ما مثل تراکتور کار ميکنه.1 درخت 8 متری را
با تبر خورد کرد بعد چمن ها را زد خلاصه ما کف کرديم از سرعت عملش
I am deep knee in Exams

Sunday, April 15, 2007


Norwegian-Somalian Kadra, who became famous in Norway for exposing imam support of female circumcision, was beaten unconscious on Thursday
پاسخی به حسين درخشان آدمی که زورکی ميخاد متفاوت باشه
تو خجالت نميکشي؟ زهرا کاظمی بخاطر عکاسی کشته شد .مجلس ششم اين را افشا کرد و نظام هيچ اقددامی نکرد يعنی عقلانيت يخ .
سيستم اطلاعاتی متشکل از يک سری آدم کون گشاد و زير کار در رو و بی حد خايمال مثل بقيه کارمندان ادارات دولتی است .حالا تو چرا تقديسشون می کني؟ خوب نابغه اگر رامين جهانبگلو مثلا گناهکار بود چرا ولش کردن؟
جمهوری اسلامی بارها به اشتباه شهروندان ايرانی را مجازات که هيچ شکنجه کرده
يک ذره شرافت چيز خوبی ولله. ميخوای برگردی ايران که دليل نميشه علی فرحبخش را بيدليل محکوم کنی

Saturday, April 14, 2007

گفت و گو با آرشام پارسی دبیر کل سازمان دگر باشان ایرانی در کانادا
هم جنس گرایان پناهجوی ایرانی در ترکیه چه می‌کنند؟
فریبا صحراییtoronto@radiozamaneh.com
با افزایش روند خروج هم جنس گرایان و دو جنس گرایان ایرانی از کشور، آنها در کشور ترکیه با شرایط دشوار زندگی دست و پنجه نرم می کنند و ماهها برای گرفتن پناهندگی از کشورهای خارجی
فایل صوتی را اینجا» بشنوید

Friday, April 13, 2007

نوحه من اولا برای دل تنگ خودم است


حاج داود کريمی غريب مرد
امروز 3 يا 4 سالي از فوتش ميگذره اما از بزرگ مرد بايد وقت و بي وقت ياد کرد سرداری که مقام نخاست و ترجيح داد به گوشه کارگاهش برگرد و بين مردمش باشه تا آخرين دم
خدايش بيامرزد

Monday, April 9, 2007

Rosie O'Donnell


اين خانم ميفرمايند
يک خاور ميانه اي انقدر در آمرياکا ديو شده

( Demonized)

تبدیل به دیو یا روح خبیث کردن) و برای خيلی ها باور کردنی نيست که ايران( جمهوری اسلامي) ميتواند اصلا کار اخلاقی و درست انجام دهد .آنها ديهمنيزه شده اند(غير انسان)آنها دشمن هستند نه مردم عادی
تاثير رسانه های آمريکا وحشت ناک است ما بايد از کشورماون بريم بيرون تا واقعيت را بفهميم
اين واقعيت ساده را هموطنان خودمون نميتونن درک کنند اونها (مخالفان.اپزيسيون)
جمهوری اسلامی را مثل ديو ميبينند پاسدار ها و بسيجی ها را نه به عنوان هم شهری بلکه مثل دشمن در نظر ميگيرند
درد بلای تو کپل اسمارت بخوره تو سر هر چی بلند خنگ


Rosie O'Donnell speaks out on Iran and 9/11 (3/29/07)

Friday, April 6, 2007


نظام توتاليتر معماری خاص خود را دارد دائما
حضور و قدرت خود را به شهروندان يادآوری ميکند.مثال بارز آن بناهای ساخته شده در زمان موسيليني درمرکز رم است.بناهای ساخته شده در زمان رضا شاه نيز اينگونه است.ستون های مرتفع و مستحکم روبنای سنگی و...در کشورهای اسکانديناوی اما پارلمان يا بناهای دولتی ساختمانهای هستند متناسب با بافت مرکز شهر در کنار رستوران ها قهوه خانه ها و کتاب فروشی ها .محلی برای اجتماعات سياسی در نظر گرفته شده و توريستها و شهروندان ميتوانند بر روی نيمکت های برابر پارلمان استراحت کنند اما در نظام توتاليتر بنای دولتی بايد مورد مرقبت امنيتی قرار گيرد
شهروندان تهديد دائمي هستند و بايد فاصله بين شهروندان و ابنيه حفظ شود.همينطور بنا دست نيافتنی و دارای عظمت است مثلا مناره های مصلای تهران که هميشه ديده ميشود اما امکان استفاده و بازديد از
آن برای شهروندان وجود ندارد
جناب استاد مقاله شما مرا به ياد جمله کارل مارکس انداخت که هر آنچه سخت و استوار است دود ميشود و به هواميرود .مدرنيزاسيون شکل شهرها را تغير ميدهد و تقدس زدای ميکند و بزرگراه ها و آسمات خراشها در جهت افزايش کاربری شهرها ساخته ميشوند شهروندان و آسايش آنها در مرکز توجه اند نه دين و نه دولت. اما از آنحای که در ايران مدرنيزه شدن يا بازگشت به سنت متاثر از تحولات سياسی بوده و باری به هرجهت اقداماتی در کوتاه مدت و تحت مديريتهای گوناگون شکل گرفته خود بزرگراه مثلا از نجام کار کرد خود قاصر ميشود.اين بی برنامگی بعد از انقلاب شدت ميگيرد
يک بار که گذرتان به ابتدای اتوبان تهران به کرج افتاد دقت کنيد در يک سمت شهرک اکباتان و آپادانا قرار دارد ساختمانهای شکيل و منظم و در سمت مخالف ساختمانهايی که در دهه70 خورشيدی ساخته شده بی نظم کوتاه.بلند بدون هيچ فضای سبز و امکانات شهری نمونه ای از مديريت دوران سازندگی

Thursday, April 5, 2007

Hilarious Video TDS Iran-Hostage-Crisis
من دل پری دارم از سالهای جنگ من از جنگ متنفرم.از فرهنگ
شهادت هم که فرد را تنزل ميده به
وسيله .وسيله حفظ اسلام يا وطن يا شادی امام.
مردان شجاع و جان بر کف برای من
بچه های ساده و احساساتی ده 60 اند

Wednesday, April 4, 2007







¤ قبل از پايان سال 85 در مدرسه پسرم جشني برگزار كردند كه طي آن دانش آموزان مجبور بودند كه


ژل به موهاي خود بمالند. بنده به اين موضوع اعتراض كردم، اما مدير مدرسه هيچ پاسخي به اعتراضم نداد. مي خواستم بدانم آموزش و پرورش چه پاسخي براي چنين كارهايي دارد؟

پاسخ من به اين مادر گرامی تو خوار اون بچه و اون مدير مدرسه را تا اينجای کار گايدی پی گيری
کنی خار وزير را هم خاهی گايد واسه استفاده از
ژل

Iranians release British sailors
Iranian President Mahmoud Ahmadinejad says 15 British naval personnel captured in the Gulf will be freed immediately as a "gift to the British people".
تو اين مدت تحليلهای زياددی در مورد دستگيری ملوانان انگليسی خاندم بنظرم بهترينشان مصاحبه
مسعود بهنود با راديو زمانه
از اینجا بشنوید